Ormie

Mira ti que non me terei rido co cocho este desde que onte se me apareceu na consabida bandexa de correo cunha dedicatoria para os que, coma min, están condenados a unha dieta perpetua.

Simon´s cat

A dama e a Morte

Comeza Novembro co habitual labirinto das pequenas liturxias imprescindibles: retrasamos unha hora os reloxios (aínda algún haberá pola casa coa hora vella), levamos flores ao cemiterio apesar da alerta por ventos fortes e choiva, pensamos en magostos e viño novo, escoitamos as aventuras da señorita Kaplan no Samaín da escola, lembramos os mortiños familiares, miramos con resignación o calendario, a tiro de catro días para outro lastro, e entre libros e pelis buscamos con que celebrar o inicio deste bendito mes.

A curtametraxe, moi laureada no seu día, axuda a reflectir sobre o dereito a morrer dignamente.

Por moito que algúns teimen en negalo, non hai nada máis natural nesta vida que morrer; médicos, pacientes e familias alíanse para gañar batallas, unha e outra vez, pero habitualmente esquecen que a guerra está perdida de antemán e que a mellor saída é sempre aquí a rendición digna, incruenta e sen sufrimento.
A que desexo para min e para os que eu quero.

Historia

Vin a semana pasada na prensa que os alumnos británicos consideraban que Buzz Lightyear, o máis valente astronauta dos debuxos animados, foi o primeiro home que pisou a superficie lunar.

Tamén vin a semana pasada, pero en directo, como unha aula enteira de 2º de ESO non sabía dicir nada sobre Napoleón, salvo un, a quen lle parecía que fora presidente dos Estados Unidos, e outro que o remachou coa lapidaria frase de hai moitos séculos.

Pigeon: Impossible

Unha vez, en Washington D.C., o destino dun axente secreto en prácticas ou algo cruzouse cun pombo: unha frase tan sinxela dá para resumir a curta de animación que descubrín onte na bandexa do correo electrónico e que até me fixo rir un pouco; contan as crónicas que ao director, Lucas Martell, estes pouco máis de seis minutos lle custaron cinco aniños de vida.

Ithaca et orbi

December song, de George Michael.
Soños cálidos para todos nesta fría mañá adormecida, morriñenta, meteoroloxicamente implacable.

Oktapodi

Non son moi afeccionado que digamos a colgar vídeos na blogue, e moito menos de debuxos animados.
Sen embargo, á vista deste que lle roubo a Willy (quen á súa vez tamén o roubara, e xa se sabe: quen roubar a un ladrón...) talvez haxa que ir mudando de costumes: un pracer.

Wall-E

Ártabro tiña toda a razón cando o outro día me recomendou que a levase ao cine, que esta era para ver en pantalla grande.

A señorita Kaplan veu para a casa encantada; todo lle gustou, principalmente a historia de amor entre a implacable robot dixital e o coitado analóxico da foto.

O pai da señorita Kaplan, que é da opinión de que todas as pelis infantís son igualmente ridículas, homexenizadoras e cursis, logrou sen embargo nesta ocasión non monear na butaca nin saír cos ollos a media hasta do cine.

O mellor, sen dúbida, foron os temidos 25 minutos iniciais, sen diálogos, con só os chilreos da máquina, e as sobrecolledoras vistas da megalópole chea de lixo que percorre sen cesar.

Deixado a un lado o prezo da entrada, o peor foi ese terzo de metraxe en que, punto máis ou punto menos, a peli conta o de sempre; o segundo peor, o megachupa de Kojac ao que me invitou a miña filla, esa grande afeccionada.