Mamíferos

Bronca con Polis onte á noite nos viños; en realidade, bronca non, porque Polis é dos que inchan, e só por facer unhas risas con Encantador e recordar, moitos días despois, frente á barra dun bar, a tarde remota en que o levei a comprar o agasallo do bebé de Mirinda, e este homón de 44 anos que sabe disolver sociedades anónimas e mercantís, que asesora en litixios e repite leis coma un loro, mentres esperábamos pola dependenta, xuro que confundiu un sacaleite que había nun expositor cun extractor de vómitos (lácteos) infantil, algo talvez moi práctico pero que non se vende nas tendas.

Talvez non debín preguntar daquela, pero logo non houbo remedio (un saca...que?) e así Polis deu de fociños coa natureza, coa parte máis evidentemente animal que hai en nós, e aínda ben o fixo para escrupuloso que é.

De onte non teño claro aínda se o que a Polis sentou coma un tiro foi que eu contase o episodio facendo comandita con Encantador, ou que o contase imitando, copa en man, ao Condemorrr.

Compras

Mañá Sábado pola tarde, Polis e eu iremos de compras. A min poucos agasallos me restan (apenas un par de libros para a señorita Kaplan), pero é que o fillo de Mirinda naceu a véspera de Noiteboa e non é plan irmos coñecelo coas mans vacías.

Polo demais, seguimos sen saber quen aportou o cromosoma Y, cousa que subleva a Polis e lle fai nacer maneiras de comadre; de facermos caso á discretísima Nican, debemos procurar, polos arredores do berce, un home que se parecía a Faulkner.

Todo un enigma, porque ningún dos posibles candidatos se parece salvo no entusiasmo alcólico, e para iso nunca lles deu polo bourbon.

Embarazo

Onte, volvendo da biblioteca, atopei inesperadamente a Mirinda diante da libraría do fondo das Cortiñas de San Romao, mirando libros ou buscando sombras, non me quedou moi claro, á espera de súa mai.

Antes que ningunha outra cousa, dime que está embarazada de catro meses e que a semana que vén lle van facer a amniocentese; instintivamente, mírolle para a barriga, e o primeiro que penso é que se ela está de catro meses, daquela é que eu vou romper augas; o segundo, mentres nun subidón de hormonas ela me conta que todo vai moi ben desde que desapareceron as náuseas e que ten algo de anemia, é quen pode ser o pai, visto que Vladimir marchou coa música a outra parte.

Non sei se fago ben (cos ricos nunca se sabe), pero acórdome de ofrecerlle cousas da miña filla que gardo na casa, e que busco pola tarde; ademais, descubro que hai moito máis do que lembraba: aquí están o edredón azul do berce co seu oso garnido e os protectores ou chichoneras, un saco de paseo branco para o cuco, varios xogos de sabas e cabezais con animaliños e flores, un esterilizador, varias botellas de biberón, mantas... En fin, un pequeno tesouro que lle fun levar hoxe á hora do café á casa da súa mai, onde Mirinda, tendida no sofá cos pés en alto e a novela posta, se deixaba tratar coma unha emperatriz.

Pastel vai pastel vén, na conversa non se falou de nada que non fose amniocenteses e antollos, partos e lactancias, hernias de hiato e refluxos gástricos; a futura avoa e a futura tía renunciaron definitivamente á novela por contaren nacementos coñecidos, Mirinda incluída; co último descafeinado, até eu me atrevín a contar a miña parte, lamentando non ter na carteira, coma eses pais modélicos e orgullosos, unha foto, mesmo de carné, da miña filla.

Bancarrota

É Polis quen mo conta, violando talvez o segredo profesional: Mirinda, a nosa Mirinda, chama-o para saber que se deve facer cando se teñen 7.000 eurazos metidos en selos na caixa forte dunha compañia en bancarrota.
Cando se perden vinte postos na lista de espera para adopcións por un erro informático e se cámbia de zona preferente por outra 5.000 kilómetros alén, en plena Sibéria.
Cando se ten tal inxenuidade que se mide a solvéncia dunha compañia pola altura do pelo das alfombras dos despachos, os cadros das paredes ou a cestiña de bombóns que hai sobre cada mesa.

Elegantemente

Tomando café con Ti e con duas amigas antes de iren ao traballo, Mirinda anúncia-nos que vai pór á venda o piso de 120 m2 en que viveu con Vladimir (tan vacio de móveis e tan cheo de lembranzas, sostén), e que anda á procura de apartamento (total, para min soa), e un breve siléncio estende as asas sobre as cuncas e as luvas desmaiadas na mesa.
Cando a porta da cafetaria se abre para dar paso aos clientes, no ar xeado que entra cavalga a voz irta dun clarinete que un músico toca fóra, na névoa.
Instintiva e imprudentemente, o ollar de todos buscou o rosto de Mirinda.
E ali surxiu e esvarou, durante segundos intermináveis, unha bágoa; até que Mirinda foi para a máquina por tabaco, e tras ofrecer volveu á carga co asunto da mudanza e o aluguer e o apartamento e os móveis.
Elegantemente, como se a xordeira máis completa se acabase de instalar nos seus ouvidos ou no seu corazón.

Divórcio

Cea de Noiteboa e xantar de Nadal na casa dos pais, mui familiar e cos temas de conversa e debate acostumados, pero este ano brillando especialmente a lei anti-tabaco. Da mao da nena, vou aborrecido onte ao serao para a nosa casa, sen esperar a que miña mai, que non fuma, concluíse a sua ponéncia anti-lei-anti-tabaco, consistente na enumeración de todos os fumadores coñecidos que non morreron de cancro, e viceversa, os mortos de cancro que non fumaron un só cigarro en toda a vida.
As temperaturas subiron muito, pero segue indo frio, e as ruas esmorecen baixo os pasos dos que, coma nós, van á procura do seu lexítimo lugar e abandonan a casa familiar onde pasaron, un ano máis, o dia de Nadal.
Na rua do Santo atopamos a Vladimir, aquecendo os dedos para poder tocar; un pouco máis adiante, nas Cortiñas de San Román, Mirinda pasea con Ti e as duas veñen a facer-lle grazas á nena, que lles ensina o meu neto, orgullosa e chea de meco. Calo que vin a Vladimir, ese obseso do cibersexo, porque temo botar leña ao lume, e porque no meu cerebro ecoa ainda o Maldito internet de Mirinda cando o Xoves, na inauguración da Cova, deu por morta e enterrada aquela unión, confirmando asi os informes de Polis.
Internet uniu-nos e internet separou-nos, e acabou por converté-los en personaxes dramáticos: coñeceron-se nun chat, e agora, separados, Mirinda confesa que segue a buscar naquel mesmo chat o home da sua vida, nunha procura pertinaz e deseperada; tamén os converteu en personaxes de serial televisivo: mentres el volveu ás ruas de Ithaca co clarinete, ela toma a decisión de adoptar un fillo, e soña xa cunha nena oriental adormecida no colo como adormecido vai, coa fofa pel de goma ao lentor da noite, o meu neto, ese boneco rosado e gordecho que a miña filla arrola.

Axouxere

Acabo de revisar o correo e tres e-mails trist'isimos, como tres heraldos funestos, an'uncian que Mirinda e Vladimir perderon o crio que esperaban.
Un ax'ouxere con muitos trevos non vai ir comigo no avi'on este Venres; ficar'a no meu cuarto, por se 'e de utilidade para algun meninho de aqui.

Europa

Desde Venres ao serao as estatísticas contabilizan un novo matrimónio: Mirinda e Vladimir casaron, e arestora serán felices e, sen dúvida, comerán perdices ou lagosta nalgun lugar do Caribe. Se tirarmos a pesadez do oficiante, a cerimónia foi perfeita, aduviada por todas esas cousas que unha muller soña desde que naceu: traxes principescos para os noivos, unha cauda de dous metros que portaron duas infantas de poucos anos, as lágrimas da mai de Mirinda, un padriño que sóbria e emotivamente conduciu a noiva ao seu destino ao pé das enormes colunas do altar florido, a irmá de Mirinda actuando de madriña, o cosmopolitismo dos amigos do noivo, a emoción contida nos presentes, todo ideal como un formosísimo soño.

Vladimir non é galego, nen español, nen sequer é latino; Vladimir é un ruso de pel branquísima, de ollos claros e cabelos loiros; naturalmente, non se chama asi, pero nesta blog como se tal: Vladimir é profesor de música e toca o oboe; dá clases particulares e empeza a traballar na empresa do sogro, pero el e Mirinda coñeceron-se en Decembro, cando tocaba co seu grupo nalgunha das ruas de Íthaca.

O demais até aqui foi todo paixón.

As crónicas durante o banquete aclararon até os máis nímios detalles, como adoito sucede: Vladimir está tan namorado de Mirinda que até se fixo católico nestes ultimos meses: aprendeu o catecismo, bautizou-se Xoves pola mañá na mesma parróquia en que casaria, fixo a primeira comuñón na cerimónia do casamento, e agora está entre nós (desde logo con máis motivos ca nós) no seo da Igrexa Romana. A rapidez deste home é case épica: en menos de 1 ano cambiou de fe e de país, asumiu catro sacramentos, obtivo novo traballo, será marido, será pai, e obterá a nacionalidade española e comunitária.

Outros sentimo-nos fraquear á vista de menores mudanzas na nosa vida.

Pero é que o teu avó non morreu na defensa de Leningrado, susurra-me ao ouvido Polis mentres o noivo agarda a pé de altar a entrada de Mirinda no templo.

Ausentes o caviar e a ensaladilla, o banquete tivo unha inequívoca presenza rusa: lagostinos, vieiras, centolas, cóctel de marisco e rabada, atendendo o soño de calquera invitado a unha boda desde que nace, pero a tacha foi a disposición dos comensais en mesas separadas, o que supuxo un límite da confraternización paneuropea, e que o destino sentase na miña a Nican, Vapin, Polis, Macer e Alice. En resume, salvo Nican, persoas coas que antes ou despois me tiña deitado máis dunha vez, e isto fixo que entre lagostino e centola Polis deixase cair sobre o mantel a fea palavra depredador.

Moralexa: ás veces pode ser bo que mesmo para os amigos máis íntimos a mao direita non saiba o que fai a esquerda... nembargantes, e pese a iso, todo foi mui agradável e, salvo os intentos frustrados de Macer de mudar-se a outra mesa, a convivéncia na nosa foi exemplar e fluidísima.

Cando os noivos se esfumaron, e pouco a pouco marcharon os convidados, a festa continuou entre vodka, danzas e cancións do Báltico no piso dos rusos.

Para daquela Macer desaparecera, Alice fixérase cargo dun Vapin mui bébedo co que bailou várias polkas, Nican berraba tobarich tobarich ancorada a un eslavo de ollos azuis e tan forte coma ela, que lle estaria a cantar (digo eu) belas baladas do Volga, e Polis e eu, arranxando o mundo como de cote, acabábamos coas reservas.

Como saímos dali é algo que nunca se dará sabido, pero ás once da mañá, buscando remédio no cuarto de baño de Polis, recordei que o serao antes casara Mirinda, e que Europa era algo máis grande desde habia poucas horas.

Polis nen se enteirou de que me ía para a casa dos meus pais.

Casamentos

Este Sábado casará Mirinda e hoxe, aproveitando a viaxe a Delfos para unha reunión nas alturas, quedo con Alice para comprar o regalo. Formamos parte da comisión designada polo grupo de Íthaca, que naturalmente nos endilgou o cometido aducindo toda espécie de pretextos; para ben ou para mal (sigo sen sabé-lo), Nona non comparece, e con Alice, que tan pronto estaba aquén como alén do ditosiño espello, as cousas derivaron en estrañas xustificacións sobre o pretérito imperfeito, o condicional e o futuro hipotético.

Acordáramos o encontro na terraza do Suso, e eu cheguei tarde; sen problemas: Alice acababa de chegar e case nen tivera tempo de alisar a bonita saia e abrir o livro que, ao aparecer eu, envorcou sobre a mesa.

Evidentemente, Alice estaba centrada na encomenda: cada vez que eu falaba de Íthaca (do noso sucedido en Íthaca), ela alisaba a bonita saia e daba en contar-me detalles da cerimónia. Asi souben que é normal que calquera muller queira casar nunha igrexa e cun vestido co que leva soñando desde que naceu, cun veo e unha cauda de dous metros.

Á vista das cousas, non resulta estraño que acabásemos comprando o xogo de café co que, ao parecer, calquera muller leva soñando desde que naceu; talvez por iso a miña ex muller quedou co que nos regalaron.

De camiño á Galeria atopamos a Charles, o meu compañeiro de pensión en 5º: vai collido a unha moza loira mui sorridente, e di que veñen de ver cociñas porque van casar, e sorrin sen soltar-se, tontamente: o casado, cociña quere, di a muller do sorriso.

Mentres eles dous seguen a bicar-se, e Alice alisa a saia perdendo a paciéncia e a vista rua adiante, conto-lles que me deron o traslado e que viverei en Íthaca no sucesivo; e ela?, pregunta Charles. Ela e eu estamos divorciados desde hai dous anos.

Dez segundos máis tarde, Charles regresa do mundo dos bicos á terra cun sobresalto: Divorciados? Divorciados, si, pero estas cousas non sempre rematan desta maneira, asi que ánimo, digo achegando-me a bicar á noiva, tendendo-lle a mao a el, reiterando-lles as felicitacións, recomendando-lles que escollan ben o monomando, a vitrocerámica, a cambota eléctrica.

Abafada, dorme a louza no maleteiro do meu coche e Alice e eu xantamos sen conversación, mirando os cisnes desde a xanela. Cando chega a sobremesa, un susurro corta o xelado: O outro dia en Íthaca non pasou nada...

Unha nuve embaza o espello do lago; un cisne nada tranquilamente.

Karma

Unha corrente de paz parece aventar estes dias os campos en que moran. En efecto, alguns dos meus amigos (non sendo Mirinda, con náuseas e o casamento próximos) sorprenden-me durante a ponte pasada con estrañas conductas, ainda que o máis provável sexa que a conducta estraña só sexa a miña.

Primeiro Pólis, con quen tomo os viños Luns ao serao antes de que vaia ao cine; tras doer-me da miña tortuosa procura de piso en Ithaca, comenta que anda ás voltas cun livro de auto-axuda; entre outras cousas, o livro recomenda-lle, exixe-lle máis ben, que abandone comportamentos equivocados como fumar, comer carne vermella, camiñar sen rumo polos supermercados á procura de cousas que non necesita, ou falar en voz demasiado alta.

O principal é ver o mundo como unha película: transcorre, pero sen afectar a nosa disposición de ánimo, que ha de permanecer inalterável. Un deve querer-se por riba de todas as cousas, e nunca nunca (oh, nunca!) comezar unha frase de xeito negativo; acabaron os non sei, os non devo facer isto, os nunca me chama, que serán sustituídos por outros conceitos e actitudes, como indagar o que non se sabe, evitar facer o que non se deve ou chamar en lugar de esperar pola chamada.

Iso polo menos foi o que entendin.

Cheo de optimismo, marcha Pólis para o cine. Camiño da Cova atopo a Mer, que ven precisamente de ver a mesma película; Mer, a primeira en abandonar a nosa Comunidade do Anel para fundar a súa própia Comunidade (chegará a Portomarin o vindeiro Sábado), toca xa cos dedos o nirvana.

Andando polas Cortiñas de San Román conta-me que marchou en Semana Santa cun grupo de meditación, que estiveron nunha pousada onde practicaron ioga, onde se depuraron, irrigando todos os orifícios do corpo (todos?), e onde só inxeriron alimentos limpos (Mer hai anos que é lacto-ovo-vexetariana), isto é, alleos a pesticidas e contaminación por metais pesados.

O colofón puxo-o unha tal Madame Sin, cun concerto de cuncos tibetanos.

Ecos de Saciedade

Parece que Salsa Rosa adiantou emisión e formato, porque esta noite, e vía telefónica, a metade dos meus amigos e amigas debateron entre eles e elas (fosen ou non bascos e bascas) encol do acontecemento.

O que será sen dúbida o maior bombazo despois do meu divorcio, onde tamén os teléfonos deberon arder, preséntase rodeado de misterios, e nada como iso contribúe a unha boda.

Así, Nican e Ti non entenden como cae de repente embarazada quen animaba a descubrir o propio corpo, armada do espelliño, ás amigas do grupo; Polis (escarmentado talvez) non entende a precipitación e que vaia casar pola igrexa, ela, que non hai moito exhortaba os amigos a apostatar en masa; Aurora entende que casen, pero non pola preñez nos tempos que corren; Vapin non entende como Mirinda rompeu cun noivo tras 6 anos e agora casa en só 5 meses, e a correr.

Eu, tras escoitalos a todos, xa non entendo nada de nada.

E é máis: tampouco me importa: neste preciso momento vou meter catro cousas nunha mochila, coller o coche e marchar, dunha p... vez, para Ithaca.

Shocks

Se ben non ainda na plenitude da miña glória, resucitei de entre os mortos ao terceiro dia. A gorxa segue inflamada, a voz é digna da Streponi, pero o resto xa funciona razoavelmente; o máis significativo foi a marcha da febre, e con ela a recuperación da enerxia perdida desde Martes.

Sen excesos, volvin á actividade: por segunda vez en dous dias mudei a cama e por primeira fixen de comer; tamén por primeira vez non me deitei en todo o dia, se ben a butaca foi boa compañeira.

Pola mañá apareceu Ambece para almorzar: Estás visível? Como ainda non me desintegrara, Ambece subiu cargada cun precioso ramo de cravos brancos e vermellos. Gratamente sorprendido, case emocionado, ao abrir a porta do piso comento ainda non pensei que me chegara a hora; primeiro shock do dia: serás imbécil, que non son pra ti, que son prá Virxe, parece mentira.

Mentres tomamos o café invita-me a ir á procesión da noite, cousa que declino rotundamente, e iso que unha das flores que vai levar é pola miña filla. Xa cho compensarei algun dia: se queres, cando medren os teus levo-chos de putas. Rimos os dous ate nos atragantarmos: pra iso, que os leve o pai.

En canto marcha, recomendando-me que vaia a un ervolário (como fixo onte Ilu co homeópata), pido cita co otorrino; pero non co repunante de Atenas que me levou até agora, senón cun de Ithaca; empeza unha nova etapa, e inauguraremo-la xa renovando o cadro médico.

Despois dunha mensa de Cris preguntando se mañá imos ao Camiño (e que eu respondo imediatamente cun parte de saúde), o segundo shock chega ao meio-dia: chama Mirinda para dicer que casa o mes que vén, que naturalmente este é un aviso informal e que xa enviarán a tarxeta nuns dias, que mellor ma manda á casa de meus pais por mor das vacacións, que para evitar cotilleos xa me di que está embarazada, pero só de dous meses, por iso todo tan apurado, e bla bla bla sobre náuseas e princesas. En fin, estas cousas...

Aos cinco minutos volve soar o teléfono: a Mirinda esquecera-lle dicer-me que non casa con Paco, co que levaba saíndo (boto contas) polo menos seis anos; que o deixaron en Nadal, que logo ela coñeceu a Este (lamento-o, pero ou non me dixo o nome, ou, se mo dixo, non me acordo), e xa ves, vai-che encantar...

Ainda foi sorte que volvese chamar para contar-mo.

Quen me veria berrar se non na cerimónia cando o cura (porque vai haber cura, pasmen) preguntase se habia impedimento: Aaaaaalto! Que ese non é o noivooooo!

Por certo, a lista de boda, onde sempre.

Van dados.