Eufemismos

No súper (pero desta non nas Verduras senón onda os Conxelados) atopo a Mambrú, a primeira vítima que coñezo da situación certamente adversa e complicada que, a dicir do Presidente, vivimos.

Como Mambrú tiña ganas de parola houbo que volver temporalmente os chícharos, o xelado e a menestra aos conxeladores, así que os carros xa intimaban antes de lle dar entendido a Mr. Eufemismo que houbera reestruturación de plantilla e que a el (14 anos na empresa, pero a anos luz de soñar sequera coa prexubilación) lle tocara saltar.

Primeiro estivemos falando de acomodarse un e botar raíces, do que cómpre renovarse e tomar aire; de Xefes e xefes; de bullying, mobbing e burning; de oposicións (dime que ten o CAP, que está pensando facerse profesor).

Despois foi laiarse: que se todo se vén abaixo cando un menos o espera, que se a vida era non mellor nin máis facil pero si máis clara no tempo dos nosos pais, que se por fin atopara unha mulleriña para casar, ter fillos e comprar unha casa, que se sempre tivo medo a quedar só, uf.

Para daquela forcei a despedida e os conxelados volveron ao carro: axexei alá, no fondo dos seus circunloquios, meandros e eufemismos, e vin latexar e mover as ás algo escuro do que eu fuxía como da peste.

Mambru

Hai persoas neste mundo coa asombrosa habilidade de obter de un todo tipo de información, co menor esforzo e nos lugares e momentos máis inesperados; se os governantes tivesen máis sentido comun, contratarian para os seus servizos secretos axentes como Mambru, compañeiro meu de piso no Delfos dos verdes anos, e a quen atopo no supermercado. Os índices de violación dos direitos diminuirian, con certeza, e ás grandes redes do terror restarian-lles uns poucos telediários.

Nos escasos minutos que durou a nosa conversación, pegados aos carros da compra e xunto á sección das verduras, Mambru someteu-me a un terceiro grao, sutil pero insistente, e eu acabei cantando coma un canário os detalles da miña vida recente que el non coñecia: o meu traslado a Ithaca, a venda do tobo de Atenas, a relación coa miña filla, a dieta, e até o menu da cea de Noiteboa.

Cando acabou de escoitar-me, erguendo a fronte e co ollar perdido na dirección dos lácteos, coma un rapsoda inspirado, emitiu o diagnóstico: todo se deve, pois, á falta dunha mulleriña que me organice a vida, que me prepare a roupa que vestirei cada dia, que me reciba chea de comprensión á volta da batalla e me dea calor nas noites frias.

E tras citar-me a Nietzsche e a bíblia, e repetir-me que os homes somos sempre nenos e nunca devemos estar sós, despediu-se lamentando que non nos vexamos máis a miudo. No corredor das pastas esperava xa polo seu Mambru a mulleriña que lle organiza a vida, chea de comprensión e de calor para noites coma estas.

E eu fun en sentido contrário, remoendo e enchendo o meu carro de produtos e preguntas.