Pigeon: Impossible

Unha vez, en Washington D.C., o destino dun axente secreto en prácticas ou algo cruzouse cun pombo: unha frase tan sinxela dá para resumir a curta de animación que descubrín onte na bandexa do correo electrónico e que até me fixo rir un pouco; contan as crónicas que ao director, Lucas Martell, estes pouco máis de seis minutos lle custaron cinco aniños de vida.

Menú do día

O menú do día que onte compartimos (callos, churrasco, tarta caseira de café) no da outra vez, nesta ocasión con Deni, non lembraba en nada o saltziki, a mousaka e as saladas con feta que barallábamos en Grecia o ano pasado, pero así e todo surxiron as anécdotas e os sucedidos da viaxe: os zombies de Praza Omonia, os apuros para pillar bus de regreso en Delfos, o inferno baixo as chicharras, as aventuras dos almorzos coa gobernanta-rottenmeier do hotel a percorrer o comedor con cara de can, a bonhomía de Nikos, de quen non temos noticias hai meses; Teddy e mais eu ben podíamos pasar por asesores do BCE para quen nos escoitase vencellar aqueles baixos prezos da comida do aeroporto e as tendas dos museos co enorme burato que agora rilla a economía grega e pon en perigo os salarios e as pensións e deus sabe que máis.
Deni soporta con paciencia a tortura dos recordos de vacacións alleas: sorrí mentres nós rimos con escándalo, de cando en vez revisa o móbil, comproba que hai vida nas outras mesas, énchenos as copas daquel mesto viño da súa terra que nos solta a lingua e a memoria, e até dá a impresión de nos escoitar con interese.

Antes de nos erguermos da mesa, o pirata Teddy dáme o seu botín: no dvd hai catro pelis enlatadas para min, e unha especialmente recomendada que lle prometo ver xa este finde.

Fóra, mentres esperamos que baixe Deni, Teddy aínda me lembra a mensaxe que lle enviei o Venres Santo, que cando sentamos a xantar non sabía se abordar e que logo acabei esquecendo entre as ruínas do Peloponeso. Cando se nos xunta Deni paréceme que debo incluílo no proxecto, máis por cortesía que por velo canda nós nun omnibus de cristiáns á conquista de Terra Santa.

Que se irá vendo, di Teddy mentres me acompañan ao coche; a tarde, pesadísima, invita máis a estomballarse para dixerir os callos que a facer de chófer das miñas vellas tías, que hoxe van ao oculista.

(Foto: detalle da porta da igrexa dos Santos Apóstoles, na Ágora Vella de Atenas)

Salvación

Está cientificamente demostrado: canto máis tarde entro máis risco hai de que non chegue ao traballo á hora; se entro cedo non pasa nada, dez minutos antes de tocar o timbre xa estou eu na sala de profesores co xornal aberto e o ánimo disposto.
Pero se entro a media mañá, como sucede un par de veces por semana, é posible que me poña a ler na cama até minutos despois do último minuto, que almorce diante do ordenador para comentar blogues e reenviar mensaxes chorras aos amigos, que me dea por procesar a roupa limpa, por baleirar o lavalouza, e até pode suceder que me converta en obxectivo de estrañas visitas. Así foi hoxe cando estaba para saír e, moi xusto de tempo, chamaron á porta.

Ao abrir había no felpudo unha muller de cellas esculpidas e enormes aros nas orellas que me puxo diante dos ollos un folleto con figuras de colorín mentres me preguntaba con acento de telenovela se non me preocupaba a salvación da miña alma.
Debinlle dicir que se preocupase pola súa propia salvación porque a miña non lle importaba nada, pero fun cobarde e rosmeille que o único que me preocupaba daquela era chegar ao traballo; tirei a seguir da porta e a fume de carozo baixei polas escaleiras como se o demo me seguise os pasos.

Ferida

As feridas que non se cerran a tempo inféctanse e supuran.

Decidido

De mudar de coche, nanai.
Está claro que tanta desgana ao visitar portais de marcas pola Rede só pode vir da pouca ganiña que me dá comprar algo que xa teño e que me vale ben. Se un día me deixou tirado, agora que o mecánico lle puxo o novo condensador de fluzo, basta acendelo para comprobar que aínda nos agardan miles de kilómetros xuntos e poucos sobresaltos.
Así que por moito que no traballo a polémica da miña pota estivese a rentes de figurar na orde do día dun claustro, por moito que tantos teimasen en aconsellarme coches que me irían ben (todos en realidade me irían ben) e até me ofrecesen experimentarlles os coches para tentarme, por moito que todos sigan insistindo en que este é o momento de comprar, polo de agora non toca.

Enterro

Semanas e semanas sen vernos, e acabamos coincidindo nun enterro a trinta kilómetros da cidade: o protagonista do acto fora colega de Polis na facultade e estaba casado cunha colega miña do traballo, co cal se demostra, máis que a teoría dos seis pasos, a de que Ithaca é só unha aldea un pouco grande e o rompeondas de toda a provincia.
Cando cheguei ao tanatorio, Polis xa estaba alí, con gafas de sol e enfundado nun traxe marengo, coma un modelo de Emidio Tucci; alegrouse de veme, axudoume na composición de lugar, volveu entrar comigo para dar pésames e mans á viúva e a unha morea de descoñecidos e, por último, evitando no posible sermos confundidos por parentes do defunto, saímos de novo á tarde soleada pero ventosa.
Consecuente até o fin, Polis non é dos que abandonan un enterro a medias, así que montei no batmóbil e deixei que me levase por entre as grandes árbores á pequena igrexa onde pronto traerían o cadáver; para cando chegou o cadaleito ao adro eu xa sabía case todo do finado e a doenza que acabara con el, pero case nada da vida actual do meu amigo, que parece correr entre EREs temporais, funerais e bachatas.
Abrín fogo con isto último, a academia, e se ben non o negou (como negalo, se lle falei de Erg, a súa parella de baile) púxoselle a cara de cando lle pillaban unha chuleta na escola e comezou a xustificarse cigarro tras cigarro ao pé do carballo aquel, mentres a igrexa se ateigaba e das cumbias pasábamos a Encantador, o manipulador, o argallante, coas súas mentiras e infidelidades que, unha vez máis a praga do noso tempo, un sms equivocado, acabaría delatando.
Desde aquela bailo para non acabar toleando, dixo aproximadamente Polis nunha frase peliculeira coa que afirmaba o celibato e a castidade que lle reinan hai moitos meses, ese deserto en que se converteron o tatami e o cuarto orientalizante de Polis.

Repentinamente ocorréuseme como pasarmos moi agradablemente un serán ventoso e desapracible de Mércores, e até notei como a idea me empezaba a encher de chumbo o baixo ventre. Mirei a Polis tirar o cigarro contra as herbas do muro do cemiterio e, cando lle ía falar, a misa terminou e a xente deu en saír da igrexa.
Só preguntei se despois tiña aulas de baile; si, respondeu el, e hoxe toca merengue.

Con Garzón

Máis, aquí.

Colofón

Veño de terminar un curso, e perante Deus xuro que non me pillan noutro no que me resta de sexenio: foron tres horas seguidas durante oito días repartidos ao longo dun mes da miña vida os que pasei alí encerrado, cunha morea de mestras gritonas e petardas, idénticas a aquelas súas antecesoras que me ensinaron a ler e berraban comigo cando viña cos deberes sen facer e me poñían contas con decimais e copias en castigo, do mesmo xeito que farán estas aos seus alumnos nas modernas escolas que tentamos virar 2.0 empezando pola biblioteca.
Hoxe, colofón do curso, foi tamén unha das piores sesións, cunha seño fisicamente idéntica a Nelly Olesson en versión alternativa; dos tópicos que dixo naquel horror non lembro nada porque colocaba tan mal os pronomes e tiña a voz tan aguda que aos cinco minutos desconectei dela para concentrarme no mellor que podía ofrecer: o seu vestido azul lindamente decorado cun friso de casas de fachadas e tellados colorados e ocres, con árbores inexplicables cargadas de froitos redondos e multicolores; xiraba á volta do van da seño unha orla de nuves brancas e sobre elas, pracidamente durmidos, había grandes gatos ou acaso ratos xigantes de longas caudas (lamento non ser máis preciso coa fauna pero todo era demasiado naif).
Desde as alturas do peito, chovían margaridas lentamente sobre os tellados, as casas, as nuves, os gatos e a mesma saia da seño.

Ao parecer, nuns poucos días estará o diploma e con el as miñas cen horas conseguidas.

Tentación

Desde que a semana pasada o coche me deixou tirado dúas veces, a sombra dun novo infarto da bomba da gasolina ou calquera outro colapso do motor sobrevóame cada vez que dou volta á chave.
Non é que sete sexan moitos anos para un coche, supoño, nin que non poida cos case cento cincuenta mil quilómetros; sucede como coa xente, que vai arrastrando amósegas, eivas e cicatrices até que un mal día algo repentino a deixa fóra de combate, e aí veñen os lamentos e aquí vén a tentación.

Comprar ou non comprar un coche novo, eis o dilema. Animarme agora, sen esperar a que o futingo me falle de novo, ou agardar a que feneza, fielmente, en acto de servizo?
Antes da avaría, a min gustábame cortar especulacións afirmando que esta pota aínda me tiña que durar cinco ou dez anos máis, que furrulaba ben e nunca me deixara tirado; agora as cousas mudaron (dúas avarías no mesmo órgano, dúas, e en cinco días), e na familia e entre os amigos xa hai quen presiona con que é o momento perfecto para comprar coche, coa subvención e antes da suba de impostos prevista para Xullo.
E mentres eu, hamletizado pero non tanto, me deixo tentar entrando e saíndo dos portais das grandes marcas, agregando complementos, pintando e despintando cores, escollendo tapizarías, comparando prezos e prestacións, cada vez que fago contas sinto no peto coma un proído disuasorio.

Semana santa

Marchou xa a señorita Kaplan. Atrás fican días grises de choivas e procesións, con eses valiosos momentos xuntos que atesouramos.

Non é fácil actuar, ser, sentirse pai cando se está divorciado e, sumando días e horas, non se pasa cos fillos máis de catro días ao mes, apenas dous meses por ano.

Hai moitos anos comprendín que o tempo que paso coa señorita Kaplan non ten que estar ateigado de cousas, de actividades, de sorpresas e de maravillosos momentos inesquecibles que un tira do sombreiro, coma un mago; a nena viviu agora a normalidade na casa e na cidade que tamén son dela, e iso supuxo, por ser vacacións, deixar que lese estomballada na cama, ir cos seus avós ás procesións e tirar fotos dos pasos, facer comigo a compra da semana no súper, apañarmos unha molleira de campionato unha mañá destas por saírmos sen paraugas, xantares na casa dos avós, visitas á biblioteca, vir cada día para a miña cama acordarme antes de tempo, cear (ela) sopa de estreliñas, vermos algunha peli de 007 despois da cea, visitar xuntos unha exposición sobre a hominización, e falar interminablemente por teléfono con súa prima dos negocios que a esperaban á volta.

Os días pasaron e esta vez, ao marchar ela, é verdade que a casa non ficou tan vacía.

De peixes e mentiras

Está visto que se colle antes a un mentiroso que a un coxo, como di o refrán.

Hai uns días (non foi polo dó que non postei, non crean) volveu darse no acuario o que os forenses chaman un escenario incompatible coa vida; como foi despois dunha limpeza integral, hai quen opina que o exterminio se debeu ao Ph da auga, outros que á temperatura, o caso é que os ciprínidos Menelao e Penélope acabaron reuníndose cos seus tocaios homéricos e deixándome a min co problema de como contarllo á señorita Kaplan sen amargarlle/me/nos o día do pai.
O que argallei foi calar coma unha tumba e substituír sen remorsos os finados por outros idénticos; como ademais a psicoloxía das carpas non é precisamente calidoscópica nin profunda, era de esperar que a señorita Kaplan non notase a menor diferenza.

Non contaba eu daquela con que na tenda onde comprei os outros decidisen arranxar o acuario porque vertía e non terán até o mes que vén; con que na outra tenda tradicional de mascotas onde nunca comprei non teñan peixes á venda; con que na do novo centro comercial só os tivesen polo de agora tropicais; e, por último, con que na do vello centro comercial os que tiñan estaban co punto blanco, que non sei o que é pero requere antibióticos. Non me restou outra que confesar.

Desde antonte dous novos peixes nadan á volta da Dama d' Elx, esperemos que con máis fortuna e vidas. Terminou o tempo dos clásicos mortais e comezou o dos modernos inmortais: dúas carpas de acción que se chaman, respectivamente, James [Bond] e Moneypenny.

Fe de vida

Entre libros, apontamentos, cursiños, máis libros, exames, avaliacións, notas. Por aí, rodeado de letras e palabras e follas de papel impresas ou manuscritas anda un servidor, que nin está desaparecido nin moito menos morto.

Déanme un nada e actualizo.

Cheiros

Débolle a X da Selva resposta a un meme de escuro arume arpado, e eu, que non gosto de débedas, métome xa en fariña para enumerar dez cheiros predilectos.

1. O de certos produtos químicos, nada glamourosos por certo: betume de zapatos, pintura, tinta, augarrás, cola, piche.
2. O do chocolate e mais o do café cando é moído.
3. Dos froitos escollo o dos cítricos, o do morango, o do coco, o da mazá, o do ananás, o do plátano, o do marmelo.
4. O dalgunhas madeiras a arderen, como a figueira, o cedro e o loureiro.
5. O da herba: recén segada, baixo o sol, tras a tormenta...
6. O de cociñar algunhas cousas: rustrir cebola, fritir pementos, asar lacón no forno, etc.
7. O de herbas e especiarías como a alfádega, o fiúncho, a canela, a menta, o ourego, a lavanda.
8. O do xabrón daquí da casa, un clásico de toda a vida que nunca deixei de usar.
9. O da única auga de colonia que aturo para min.
10. O do pelo recén lavado da señorita Kaplan.

Sinto curiosidade polas preferencias de moitos e moitas, e aínda que invito a todos a respostaren, só lles encalomarei o meme ás sempre afoutas e contemos que agora ben dispostas Ra, Paradela, Sun e Princesa Sigrid.

Semana

Ao paso que levamos, a miña ignorancia en materia musical vai ter remedio: visita a visita, e orgasmo a orgasmo, un vai percorrendo da man de Calmo o amplo panorama da música sinfónica.

Nesta ocasión, despois de xantarmos un gorentoso codillo asado nun mesón alí ao lado, a cama de Calmo navegou entre os compases de La Bohème con nós dentro.

Luns: Por fin me repintaron o teito do baño. Á primeira hora da tarde veu o xefe taxar a obra e reñerme por non estar na casa pola mañá, algo que seica lle supuxo reorganizar o planning semanal e poñer en perigo toda a civilización occidental. Media hora despois un inmigrante de bronce, manso e silencioso, entraba coa esqueira e os caldeiros. Cando marchou el aínda volveu o patrón para que lle asinase o conforme, e máis tarde os viciños a comprobaren que todo estaba en orde; tamén meus pais pasaron revista á cúpula de volta do Círculo, e mesmo a miña sobriña, que veu pedir unha película.

Con tanta visita mirando o alto máis parecía aquilo a UNESCO que un humilde retrete restaurado

Martes: Asa Larsson é a Stieg o que Cameron é a Marujita; desde hoxe Aurora boreal acompáñame cada noite até que adormezo.

Mércores: Rexeito rotundamente unha viaxe a París; se cando era un docente novo viaxei de excursión cos meus alumnos por media España, non iría con eles agora máis aló da Biblioteca do instituto. Para vivir pesadelos, persecucións e aventuras variadas quero mellor ir ao cine.

Xoves: Como este ano non son titor teño a sorte de entrevistarme con poucos pais, pero algún aparece, principalmente agora que estamos con exames e coa segunda avaliación á vista. Hoxe, unha mamá que veu para coñecerme marchou toda contenta: ao parecer non son ningún ogro e a nena (a quen, por aquilo de aclarar as cousas, non dei pescado aínda) estaba rematadamente trabucada. Un alivio para todos.

Baile

Un aspecto interesantísimo das rupturas é analizar os comportamentos subseguintes de cada unha das partes; case todos os divorciados emprenden unha actividade nova que lles fai sentir que teñen o control ou que hai vida fóra daquela illa que ficou atrás; algúns desfanse de todo canto hai no armario para comezar de cero, renovando do perfume ás medias (Ambece) mentres a outra parte inicia vida a toda velocidade adquirindo un coche enorme; hai quen vende o antigo domicilio familiar (Mirinda) e quen se pon a dieta, quen se abandona ás latas e á comida conxelada e quen se atreve co pilates, quen aprende cousas inverosímiles e até quen abre un blog para contalo.

Saberán desculparme tanta enumeración para contar que Erg, amiga e colega do instituto, vai desde hai unhas semanas practicar bailes de salón; agora que por fin podo, engade mentres tomamos café. Leva separada desde o curso pasado: dixéramo ela mesma nunha garda, ese terrible momento de facelo público porque antes ou despois se vai saber e prefiro contarcho eu, e desde aquela a discreción ou o que fose non permitiu máis revelacións nin botou máis luz sobre a súa vida privada.

Agora fálame, café por medio, de bachatas e tangos e da rara sensación de ir e vir libremente, pero tamén dunha persoa que Erg sabe que eu coñezo porque algunha vez nos viu xuntos na rúa e que, a dicir dela, é o novo Fred Astaire, o rei da academia de danza, o imán de todas as ociosas asistentes.
Teño que pasar lista entre os amigos á procura de candidatos mentres Erg colabora dando pistas, como cando nas películas a policía elabora o retrato robot dun sospeitoso: alto coma min ou máis, fraco, con mosca no queixo, leva gravata que tira en canto chega e americana, sport pero formal, como se fose avogado ou de banca ou así.

Para sorpresa miña, descubro daquela que o mundo non é un val de lágrimas senón unha academia de bailes de salón onde Polis, dúas veces por semana, fai por superar secretamente o del a ritmo de salsa.

Futuro

Nin carteira nin escritora nin bibliotecaria nin científica nin xornalista nin veterinaria nun zoo nin moito menos profesora; a señorita Kaplan chamou onte á noite ex profeso para anunciar que, desde agora, o que ela verdadeiramente quere ser de maior é...

...xeógrafa!

Eufemismos

Déixenme comezar dicindo que son consciente de que nunca hai unha cicloxénese explosiva a gosto de todos. A de onte a min indignoume particularmente porque, en vez de pasar o fin de semana con Calmo en Delfos, seguín civicamente as instrucións da Autoridade e pasei un Sábado practicamente monacal, dedicado a preparar aulas, ler, reenviar e-mails chorras e ver series na tele, para nada.
De cando en vez, estomballado no sofá, parecíame sentir fóra o fragor da tormenta perfecta, pero era unha ilusión: cando chegaba á xanela só vía a rutina perfecta dun día de choiva.

Ao serán, a mensaxe un pouco cebolleta de Calmo (Debiches vir xa che dixen que era un bluf) acaba por decidirme, e confírmolle a seguir que me espere hoxe para xantar, ese eufemismo.

Tormenta

Non me chames cicloxénese explosiva, que soa feo, nin moito menos Armagedon.
Mellor chámame Xynthia.

Botín

A poucos días da nova migración a climas máis cálidos, a segunda deste Inverno, meu pai dá por oficialmente concluída a limpeza de rocho e deixa paso ao meu traballo de salvamento.
Escaso foi, apenas tres bolsas, excluídos puzzles incompletos, bonecas descoloridas (a Nancy levouna miña irmá o outro día, antes de podela eu reivindicar para a señorita Kaplan), e unha morea de libros e libretas da escola cheos de pó e errores.
Do expurgo salvei sen embargo o meu atlas coa RDA e a URSS, con Castilla la Nueva e Castilla la Vieja flamantes sobre os mapas de colorín; o libro de escolaridade con todas as notas finais (aquelas matemáticas que deixei para setembro en 7º, tamén); dous cómics de Marvel con historias de vampiros; a xerriña de barro que meu pai me comprou nun San Froilán de hai mil anos; e os libros de lectura da EXB, aqueles Senda entre os que non achei o de 1º e si o de 3º coas ilustracións psicodélicas, como lembraba.
Pero (atención!!) o máis valioso e inesperado do botín son os dous álbums de diapositivas que a Coca-cola editou nos 70: un polas olimpiadas de Montreal, coa historia dos xogos contemporáneos, e outro despois, conmemorando a Xulio Verne con imaxes dunha moderna volta ao mundo en 80 diapositivas.
As diapositivas, de goma transparente, viñan dentro da chapa dos refrescos e había que as gardar en bandas de plástico para logo velas através dos visioramas de cartón negro, que non deberon sobrevivir porque non aparecen por ningún sitio.
Conseguir conseguín as diapositivas todas, pero só de pensar nos traballiños que pasei para xuntalas (mobilizando a familia, cambiando cos amigos, apañando chapas nos bares) hoxe sinto algo semellante á ternura.

Fresh-banking

Por alí!

O home que se parece a Charlot cando sorrí e a Hitler cando está serio, o da melena de mosqueteiro e o ollar aterrador, non sabíamos que traía de serie este xesto extra ordinario que o consagra definitivamente como paladín da tolerancia.

Taxi driver

Convértome progresivamente no chófer da miña familia.
A miña mai resume o meu drama nunha frase condicional: se meu cuñado usa o coche para traballar, e eu só o uso para ir ao traballo, ben podo empregar o resto do tempo en transportar inxentes candidades de parentes dun lado para outro.

Como exemplo, eis a folla de rota desta mañá:

10'50: recoller a meu pai para levalo á casa das tías.

11'00: deixar a meu pai coa tía G. e recoller a tía O. para levala á caixa de aforros.

11'40: deixar a tía O. na súa casa e levar de novo a meu pai á del. Cambio de planos: meu pai prefire quedar coas irmás e que o recolla á hora de xantar.

11'55: volver na Biblioteca libros e DVDs fóra de prazo. Con rapidez, por se os funcionarios me din algo sobre o tema, pero non tanto como para bater coa xente e o mobiliario

12'05: recoller a miña mai para levala a ver ao seu irmán H., que está malo. Miña mai leva unha bolsa do gadis cun queixo e unhas filloas pero ningunha xerriña de mel.

13'20: acábase a conversa e a visita fai augas. O tío H. fuma tanto que debe ter os pulmóns máis negros que os dedos; cada vez que tuse é como se a terra se abrise.

13'45: regresamos a Ithaca para recoller o meu pai. Nun lameiro vemos as primeiras cegoñas este ano.

14'07: con meu pai baixan o tío P. e a tía C., que foron visitar as tías; como viven onde Cristo deu as tres voces e o día promete choiva, ofrézome a levalos.

14'27: despois de deixar os meus tíos ao pé da súa casa, volto cos meus pais á deles para xantarmos. Nun semáforo, pítame desde un coche negro un macarra chamado Polis.

Reclusión

O frío e o entroido mantivéronme recluído e semi-incomunicado desde Venres, vagando polo tobo e só saíndo para xantar na casa dos meus pais, e hoxe con Tere Holmes nun restaurante perto do tobo.

A xulgar polo que lle escoito á miña mai, que a diario me pon ao día con miles de crónicas de todo tipo, densamente poboadas de cousas que non me interesan o máis mínimo sobre persoas que nin coñezo, o mundo segue perfectamente en marcha.

A xulgar polo que contou Tere Holmes sobre amigos e coñecidos de entrambos, igual: incluíndo avarías, desaparicións e até algunha morte sorprendente.
Nestes tres días quixen facer moitas cousas, pero ao final a roupa segue amoreada no cesto, non limpei a casa, non empecei con certos apontamentos e tampouco dei longas camiñadas por Mouse Park. Por contra, concentreime en rematar dúas tarefas que xa duraban: O símbolo perdido, e Sexo en Nova York, a serie.
Do libro de Brown, agasallo de Polis e fantasía para encefalogramas planos, direi que non vale o papel en que foi impreso, probablemente o mesmo que xa dixen aquí dos seus antecesores; posto que os tres tochos son tres versións da mesma mamonada primixenia, non está daquela de máis o mesmo comentario.
Dicíallo o outro día a Calmo: vendo Sexo en Nova York estou a entender mellor algunhas cousas do meu matrimonio; que por el podían extinguirse as mulleres, foi a resposta de Calmo, claro que irtos como íamos baixo a xeada na procura da cea, ben podía obviarse o politicamente correcto.

Heroica

Xoves estiven en Delfos, en principio para ir con Calmo ao concerto da Filharmónica, pero a realidade, moito máis teimuda, impúxose por non sermos espelidos: quedamos sen billetes pero non sen concerto, aínda que iso quixese dicir escoitarmos a Terceira Sinfonía amartelados baixo as mantas e co maxisterio de Calmo besbellándome no ouvido, sucesivamente, os movementos: allegro, adagio, marcha fúnebre...
Se primeiro fóramos para a casa co serán xélido e estrelado verténdose sobre o capó e os cristais do coche, o terrible veu despois, cando houbemos de nos vestirmos e deixar a quentura de cama e cuarto, e baixarmos á rúa polar á procura dun bar en que ceamos polbo e gorentosos bocatas de zorza que baixamos cunhas cervexas, e é que naquela casa ao parecer nunca hai nada comestible que non estea vivo, e iso tamén nos inclúe a nós.

De regreso, atravesando o Polo Norte sen luvas nin bufanda, os meus dentes batían nun incontrolable allegro ma non troppo que non cesou até pillarmos de novo a cama. Daquela Calmo despediu a Ludwig van e deu entrada a Fitzcarraldo, pero eu, agotado como estaba, pronto adormecín nun naufraxio sen remedio.

Nobel da Paz

Hai días presentouse a campaña pola candidatura da Fundación Vicente Ferrer para o premio Nobel da Paz 2010, que abriu unha páxina web onde apoiala.

Talvez ningunha persoa, institución ou entidade reúna tantos méritos para obtelo, pero tamén sabemos que a sorpresa, cando non a polémica ou a clara falta de acerto, acompañaron demasiadas veces a concesión destes galardóns, por iso eu xa asinei. Agora, ti!