Motivo

Por se fosen poucos, hai xa un motivo máis para me largar de Telefónica.

Peso

Vou cerrando o círculo. Primeiro dixéronmo algunhas miradas, que non palabras, con esa insistencia desesperada e muda que ás veces poñen os seres queridos para estas cousas.

Despois foron Polis, Encantador, Queen e até a miña filla, que me di que estou embarazado, adormecida sobre os meus untos mentres vemos unha peli. Agora son a proclamalo algunhas camisas, que tiran por diante na botonadura, e hoxe mesmo a báscula, implacablemente.

Caña a caña e petisco a petisco, é evidente que non só recuperei senón que até rebasei todo canto lastro perdera hai dous anos, e a desculpa do tabaco non se sustenta xa.

Hai que mudar a tendencia, de raíz, e o antes posible, ou acabarei rebentando as lorzas!

Folga

Unha conselleira presuntamente de esquerdas, co seu equipo de asesores, pedagogos, profesores liberados e demais que forman parte dun goberno que presume de progresista, anda a facer equilibrios para dar encaixado, por primeira vez na historia, a asignatura de relixión católica no 2º curso de Bacharelato, en lugar de facer o posible por que desaparecese dunha vez por todas dun ensino que debería ser de calidade e laico.

Como o horario non é elástico, para conseguir o anterior e reforzar as optativas, cómprelles quitar horas doutras asignaturas, como a Filosofía, a Educación Física (que perde presenza nun 50%) ou a Historia, que non só reduce clases senón que aumenta o temario.

Por todo isto respondín á convocatoria de folga e mañá non irei traballar; quedarei na casa, pero non tranquilamente senón rosmando e maldicindo dunha conselleira e un equipo aos que, polo menos indirectamente, puxen eu aí votando o partido co que están coaligados.

Maldita sexa!

Dicionario

Como podía saber eu que o máis usual dicionario escolar galego non recolle a entrada cunicultor, que salta sen reparo de cuneiforme a cunilingus, como me di, pasando o índice arriba e abaixo pola páxina, un alumno ao que seguen outros que tampouco atopan a palabra.

Ao parecer, isto ponos tan tristes que ningún le máis nada: non hai risos nin picardías nin miradas cómplices entre eles mentres lles falo de criadores e granxas, de tristes coelliños encerrados en gaiolas.

Enjut@ Mojamut@

Polo blogue de Noemí Pastor chego ao meme de Enjut@ Mojamut@, que tenta coñecer mellor o universo feminino ou o masculino ou ambos (non estou aínda moi seguro) na Rede. Sexa como for, paso a respostalo ipso facto:
Voz en off> Cantas horas ao día de media pasas conectad@ a Internet?
Enjut@> Son moi inconstante tamén nisto; algúns días a conexión é de só uns minutos, pero outros por contra paso enganchado moitas horas. Diremos que unhas tres ou catro de media, por dicir algo, e creo que acertaremos.
Voz en off> Cantas contas de correo tes?
Enjut@> Catro (a desta blog, a do msn, a de flickr e a do traballo; vaia, e unha máis de Latinmail, que non conta porque aínda que segue en órbita, hai anos que non lle lembro o contrasinal).
Voz en off> De cantas redes sociais es?
Enjut@> De ningunha.
Voz en off> Que che gusta máis para te expresar: o blog, o wiki, flickr ou twiter?
Enjut@> O blogue, con diferenza. A anos luz, flickr, onde colgaba fotos once upon a time. O resto, confeso que nin sei o que son.
Voz en off>Cantas blogueiras coñeces persoalmente?
Enjut@> Só coñezo unha.
Voz en off> Cantas blogueiras les habitualmente?
Enjut@> En realidade leo entre 25 e 30 blogues, independentemente do sexo dos seus autores; deles, 7 están escritos por mulleres.
Como se espera que responder o meme será útil a alguén, e non estou moi certo de telo respondido ben, propoño que o respondan a QB e X de Esmelle.

Meme de estouciar

Respondo xa o meme de estouciar, o das alegrías ou alivios, o meme que arrastro como unha sombra desde que a QB, esa armadanzas, me invitou a esmaghar toxos, e que fun deixando deixando, pero que de hoxe non pasa.

Así pois, os meus nominados son:

1. Queue Bleue: porque amor con amor se paga, pero sobre todo polo pelo roxo que o seu avatar insinúa; teña por certo, midons, que esas son palabras maiores.
2. X de Esmelle: non hai avatar, pero supóñoa morena, estable, organizada e constante, o que a fai irresistible tanto para aquelar fluídos como para pasar unha noite colléndolle as mans, mirando estrelas.
3. Césare: Intercambiar conversa e pirolazos co autor do mellor blogue do blogomillo ten que ser, sen dúbida, algo moi estimulante.
4. Plattdorf: Polos vellos tempos e aquelas crónicas desde Berlín.
5. Non hai máis nominados porque, de momento, o número 5 non ten o forno para moitos bolos (aí o deixamos).

Vellos

Escoito na radio que Italia se está a converter nun dos países con máis vellos do planeta; tamén que as cifras de vellos pillados in fraganti mentres roubaban nos supermercados se dispararon na última década porque moitos deles han de sobrevivir con menos de 500€ ao mes.

Por iso rouban comida.

Nas grandes superficies din que os vellos que pillan o que rouban é latas e pacotes pequenos, sempre os máis baratos ou os que están en oferta.

Así, explican os xerentes dos supermercados ao xornalista, os vellos tentan aplacar a conciencia para non sentiren remorsos.

Heston

Disque un envelleceu cando vai a máis enterros que bodas, ou cando lle interesa máis a páxina das esquelas que a dos deportes por exemplo.

Por iso, para que non pareza que a este humilde servidor lle sucede o mesmo, non hei de falar esta vez da morte do fillo do muiñeiro que, salvo das augas e enviado inxustamente ás galeras, se levantou contra unha tiranía de primates, sufriu desterro, loitou contra pragas, revolucións, sismos e atépapas, e que, no agocho cálido dunha butaca de cine, nos fixo soñar a todos.

Cando pase algún tempo non haberá sombra que lle escureza a figura, como sucede cos heroes das epopeas.

Apagón

Hoxe non apaguei, finalmente.

E non por me esquecer ou por non me parecer interminable unha hora enteira á lus do candil, man sobre man.

Empeza a sublevarme tanto rollo guai, tanto lamento institucional e tanta pedagoxía progre a min, que separo o lixo, que teño lámparas de baixo consumo por toda a casa, que fecho a billa ao lavar os dentes, que cargo a tope lavadora e lavapratos, que non uso o wc como papeleira, que desconecto o cargador do móbil se non o uso, que na compra evito bolsas e envases, e que non me deito sen asegurarme antes de que a tele está completamente apagada.

E como non vexo sentido a saltar unha cea para xustificar a vidorra que nos pegamos todo o ano, creo que por esta gañei o dereito a non apagar durante esa hora.

Widmark

Richard Widmark (1914-2008)

Psicópata, detective, cowboy, gangster, fiscal militar.

My friends, o tipo máis duro a este lado da pantalla

is dead.

Candidatas

Supoño que como evocar o océano á vista dun vaso de auga será imaxinar o trafego da vida da candidata Clinton a partir da vida da miña amiga concelleira (e agora ex-candidata), pero non deixo de pensalo cada vez que lle soa o móbil na cervexaría en que nos atopamos e ela fala de senadores, de eleccións anticipadas, de subministración de augas e doutras cousas que non entendín.

Cada vez que colga descúlpase e saca un cigarro, e entretranto pregunta pola nena, que agora vai na procesión cos avós e a súa invitada, e por Vapin e o embarazo de Estridente: póñoa ao día, non só do aborto senón tamén de que agora viven xuntos no piso del, e de que lles vai ben, segundo Ti lle contou a Tere Holmes, e Tere Holmes me contou a min hai uns días por teléfono.

Chovisca e o vento arrebólanos os abrigos camiño da casa, do tobo que quere coñecer e percorre, esquivando bonecas e puzzles e menaxe de cociña de xoguete, case (vou ser malicioso) como se o inaugurase, lástima de fita branquiazul, lástima de himno.

Aínda lle soa o móbil un par de veces antes de marchar, a última xa cun pé no ascensor, e facerme prometer que un día destes a irei visitar e xantarei con ela; xúrame, sorrindo, que a cambio terá o móbil desconectado toda esa tarde.

Semana

Hai unha semana que este tobo se converteu nunha casa de turismo urbano con encanto: xentes dos dous sexos e todas as idades buliron até onte por todos os cuartos, ocuparon todas as camas, estenderon a impedimenta por dormitorios e aseos.

Houbo nenas que rifaron á volta da mesa por que lugar ocuparían nela; houbo vellos amigos que fiaron confidencias co anfitrión até a madrugada, as nenas durmindo, e houbo amigas en descanso post-electoral que fixeron, coma oráculos, predicións políticas a medio prazo.

Tías, pais, cuñados e algunha sobriña tamén houbo que acudiron a almorzar, xantar ou merendar un día ou outro, coñecer o tobo, ou simplemente a buscar algunha película.

Houbo, en fin, danzas de maletas corredor adiante, combates sempar con teimudos colchóns inchables, e todo un ronsel de cousas esquecidas (debuxos, diademas e gomas para o pelo principalmente, algún ioió) cando uns e outros foron marchando.

Como resultado, ateigados están o lavadeiro con roupa que precisa ser lavada, e o caderno das notas con cousas para seren amasadas, e deus mediante publicadas, nos próximos días.

Resaca

O día despois.

Reflexión

Levo toda a tarde pensando que hoxe un home da miña idade foi asasinado diante da muller e a filla, á porta da súa casa, cando se estaba indo ao traballo, por alguén que seguramente nin coñecía.

Levo tamén toda a tarde pensando que o Domingo hei de ir votar, como tiña previsto, coa miña filla collida da man, e que por nada do mundo deixarei de votar a quen tiña pensado porque ningún pesadelo abafará a miña alegría.

Logo, despois de votar e termos comprado o xornal, antes de virmos para a casa a xantar, tranquilamente daremos unha volta ao sol polas rúas da cidade que queremos.

En paz, igual que sempre.

La niña

"Podría haber hablado de un niño, pero es que las niñas pequeñitas me emocionan, me parecen seres muy indefensos"

(M. Rajoy, un corazón ateigado de caspa)

Evening planning

Nunha hora Teddy estará aquí: prepararei unha salada, poñerei unhas olivas, uns pinchos de algo rico e hipercalórico, pediremos unha pizza con dobre de anchoas, abriremos unha botella de viño malo ben frío e sentarémonos a ver como se matan os dous.

Metaforicamente falando espero, claro, que con iso das dúas Españas un nunca sabe se lle van xear o corazón ou se ha de ter que botar ao monte.

Terceiro grao

Como cada Febreiro, a Candeloria trouxo arrastras o cumpreanos de Polis, que este ano ademais coincidía fatidicamente co Entroido e (tachán!) co primeiro aniversario da súa relación, esa que segue a poñelos tan parvos cando pensan que non hai xente á vista.

Tanta celebración ben tería daría para un xubileo ou dous, pero finalmente quedou nunha cea para tres, tantas veces adiada que xa parecía imposible: cando non era iren eles ao Sul era ter eu as moas en guerra, cando non era estar a miña filla comigo era estaren eles dous a pasar a finde nun balneario con encanto, e así.

Por fin Venres os astros foron favorables e acudo á de Polis cun presente baixo o brazo. Como ultimamente aquí non conto case nada, tampouco falei das dúbidas que me roeron a alma antes de rexeitar isto (está mal ser belicista ou vengativo cos amigos) e decidirme por aquilo: friki, fácil de transportar, e moi da miña comenencia, dado que os Reis Magos me trouxeron estoutro, e eu gosto de non dar puntada sen fío.

Tamén lle mola a Polis, claro, que se convulsiona razoablemente de felicidade e corre á cociña a ensinarllo a Encantador, e faime poñer o primeiro disco mentres el vai por copas e viño e me manda sentar para o interrogatorio.

Encantador, que se encarga da cea e de cantarolar na cociña, aparece de cando en vez na sala facendo que morrea coa troita asalmonada camiño do forno ou para meternos medo cunhas andaricas vivas. Os Roper falan tras o cristal. Nós, diante da mesa de wengué, poñémonos ao día; mellor, vou eu poñendo ao día a Polis, que despois de case mes e medio sen nos vermos está cardíaco, segundo di, e quere saber se sigo con Teddy.

Si, e tamén con Calmo, respondo. Con un a pé, e co outro andando. E así empezaba o terceiro grao.

Crispación

Primavera

Así se vía Mouse Park hoxe, despois das (poucas) choivas destes días: innegablemente, a Primavera asoma xa nos bicos das pólas dos (meus) salgueiros; nas solas e bicos das miñas botas, pola contra, a branda lama primixenia reivindicaba aínda o máis insólito dos Invernos.

Kosovo

Ao día seguinte de declarar Kosovo a súa independencia, o presentador das noticias explicaba que por agora non está claro se o novo país se chamará Kósovo ou Kosovo, que a posición do acento depende de cal sexa a minoría étnica que o pronuncie.

Ao escoitalo mentres ceaba, por unha desas estrañas asociacións do subconsciente, acordeime de que curiosamente tamén a nosa terra ten dous nomes, ideoloxicamente falando.

Por fortuna, a cousa só durou uns segundos, e seguín a cear sen preocuparme dos meus propios serbios (os que foren).

100

Se non ando errado, son tres meses e algo máis de unha semana sen tabaco e unha sensación máis que divina, física e economicamente. Cen días en total. Ou o que sería o mesmo: 2000 cigarros, un botín de 240 eurazos.

(Suma e segue)

Chatwin

Terminei onte Colina negra, de Bruce Chatwin, que comezara entre antibióticos nos primeiros días do ano.

A máis sedentaria novela do que fora autor imprescindible hai cinco anos (os que levaba perdida polos estantes da casa, só agora reaparecida cando tento reorganizalos) soubo atraparme logo da desesperante, vacía, impertinente e innecesaria verborrea da catastrófica Moure: a prosa de Chatwin, sen embargo tan chea de detalles, tan precisa (todas esas descricións da natureza, o léxico de plantas e animais, mesmo de utillaxe agrícola, nunha tradución moi coidada) non impacienta en absoluto.

Ao contrario; de modo que non saltar parágrafos, follas e até capítulos inteiros acaba sendo, unha vez máis, garantía de excelencia.

O resto non é máis do que tedio e horror vacui. Bla bla bla.

Ubi sunt

Cañete, o outrora ministro, agora casposo candidato, refunde e actualiza o tópico evocando "aquellos camareros que teníamos que les pedíamos un cortado, una tostada con crema, una con manteca colorada, de cerdo, una de boquerones en vinagre y te lo traían todo con una enorme eficacia".

(O de como está o servizo! xa o dixeron antes ca el, pero era nunha película de humor)

Orientación

Mira que teño mala sorte: días e días sen ir tomar café no recreo, e hoxe que vou apúntase tamén o paquistaní e comeza a debullar para os profesores que o rodeamos algunhas revolucionarias teorías educativas que, sucesivamente, se nos van diluíndo no café como a sacarina pouco antes.

A máis exasperante, a do rotulador vermello, aínda me proe: o que se leva esta temporada primavera/verán nas altas alturas da pedagoxía moderna é corrixir os exames con tinta que non sexa vermella; en verde por exemplo, que dá seguridade, en laranxa, unha cor tan positiva, ou nesa gama de elegantes morados fosforescentes que o ano pasado prohibín terminantemente usar, calquera cor serve menos a vermella, que os alumnos e alumnas poderían asociar a prohibición, tabú, castigo ou perigo e desmotivarse ou algo peor.

Ficamos primeiro silenciosos, atónitos, e logo prodúcese como un estalo de palabras, todos á vez.

Á miña compañeira ao lado escóitolle dicir que está encantada de se xubilar o vindeiro curso porque hai cousas que non lle collen na cabeza; pero o paquistaní, apóstol da estulticia, segue a anunciar a nova fe, a terra de promisión dos alumnos e alumnas felices, seguros e seguras deles e delas mesmos e mesmas.

Desta, penso eu mentres voltamos para as clases, acábase co fracaso escolar dunha puta vez, fixo.

Moa

Cando entre cava e turrón formulei os meus desexos para o ano novo, debín esquecer a saúde; só isto explica o desastre continuado en que sobrevivo: non ben termino o tratamento antibiótico por mor da bacteria asasina volvo a el por unha infección nunha moa, de xeito que consumo decote augmentines e ibuprofenos (tamén) como outros consumen cervexas ou cafés.

Martes a dor era tan insoportable que, após unha noite toledana e fantasmal, vagando pola casa sen saber que facer, chamei ao traballo e fun ao dentista: canto traballo, canta dor por algo tan insignificante e fráxil; van xa dúas sesións de curas e, antes de que Luns o dentista faga a endodoncia, 30 euros.

Porque, aínda que á enfermeira lle entendín a cura non cha cobra, en realidade o que ela dixo foi a cura non cha cobre (o seguro), como rapidamente se encargou de aclararme en voz máis alta, interrompendo así as miñas reverencias e xenuflexións de agradecemento.