Postais

A chegada de tres postais en poucos dias, desde Malta, desde Lisboa e desde Donósti, onde están ou estiveron Polis, Estridente e Nican, respectivamente, e a continuada exposición aos turistas que este Verao invadiron Ithaca, fan abalar a firmeza da miña decisión de non viaxar este ano.

É ben certo, sen embargo, que a cidade se mantivo a salvo de eventuais saqueos mercé ao calado lavor dos que, coma min, permaneceron nos seus postos.

Haddock

Por segunda vez nun mes, Haddock deixa a Comarca e desembarca no meu tobo para pasar o finde en Ithaca.
Non vén por mergullar-se no ambiente estrañamente outonal da cidade, con turistas e nativos a escaparen da choiva e o frio en pleno Agosto, ainda que si; nen tampouco para falar comigo de normativas ortográficas, de livros ou política, ainda que tamén.
Apenas entra, só con ve-lo mover-se pola cociña, comprovo que a tensión da outra vez cedeu en parte: os ombros non soportan xa a couraza, non hai xa pesadez no lombo, o torso non se abaixa, as palavras fluen e non choutan.
Con alívio, comprendo que o fardel que acompaña a Haddock é máis lixeiro que hai un mes. Nada desapareceu de todo, nen o fará en muito tempo, pero a cámbio as rabuñaduras que, escaldado, Haddock lambe, esas cicatrizarán sen dúvida.
No demais, efectivamente ainda resta camiño por andar.

E outra vez, como antano, dous amigos volveron correr xuntos, sen paraugas, polas ruas encollidas baixo a choiva, unha noite sen estrelas.

Lumes Nunca Máis!

Vemo-nos na Manifestación!

Domingo, 20 ás 12'00 na Alameda de Santiago

Ithaca no espello

Lura, nascida fóra pero afincada aqui desde nena, ten a amabilidade de pór diante do espello a Ithaca, esa vella dama, e aos seus habitantes mentres tomamos algo e facemos circular no colo de todos o fillo de Lura, que está inquieto.
A cidade para ela segue sendo un compéndio de todos os tópicos: escura e gris, encerrada nela mesma, ultraconservadora, extrema no clima, aburrida, mal comunicada...
Despois de o neno tirar un vaso ao chao, a conferéncia centra-se nos povoadores de Ithaca: túzaros, zorros, rácanos, afeccionados a ficar sempre no meio das escaleiras; enfin, a quintaeséncia do galego patanegra.
Lura risca unha isoglosa, como se os de aqui pasásemos o dia a dicer rocho, pasantia, vaia ho e mádia leva.
En definitiva, digo eu, marabillado con tamaña capacidade de síntese, que construíron a muralla para que non saísen os de dentro.
Mádia leva, engadiu daquela Ti.

Lugosi

Hai quen asegura deste cavaleiro que morreu tal dia coma hoxe de 1956 (esquecido, pobre e demente), pero á vista das circunstáncias, toda dúvida é razoável.

De momento, esta noite Vapin, Ti, Tere Holmes e eu, despois de cear, pasaremos con el a velada.

Cuadrilla

Cando onte á noite fun para a cama, despois dun dia bastante tonto, parecia que Vapin amava a Estridente que amava a Ceps que amava a Iván que esperemos o amase a el.
Cando esta mañá me erguin, do ceo escuro abrollava a choiva, que non ten nada a ver nesta história, a lamber as cinzas que deixou o lume que queimou a terra.

Creo que o mellor é que vaia para a ducha.

Segunda fase

Tras a marcha de Vladimir, a noite continuou ainda tres horas encerrada nunha taverna perto da Catedral.
Ronda tras ronda, á volta da mesa engraxada desenvolvemos unha terrível idea de Vapin, o ausente, e, por estraño que pareza, rimos todos unánime, alvorotada, sinceramente dunha mesma cousa.
Non houvo subtemas, conversas paralelas, susurros á marxe, non houvo meandros nen recantos, non houvo histórias subordinadas, coordinadas nen xustapostas á principal.
Houvo, simplemente, risos de todos a corear a idea de Vapin de que dentro de muitos, muitos anos, cando todos sexamos velliños, venderemos as nosas casas respectivas e compraremos unha espécie de hoteliño nas aforas para vivermos todos xuntos. Se a idea base era de Vapin, o resto foi creación nosa: desde o cadeliño-robot de Ti aos mordomos cibernéticos, desde o home-cinema de última xeración no meu cuarto-torreón ao spa ultramoderno de Estridente, desde as excursións alcólicas a aquela mesma taverna (doce ou quince traspasos após) ás visitas dos nenos (a miña filla, o fillo de Lura, o sobriño de Vapin).
Parte da diversión nasceu precisamente de conseguirmos resumir en dous ou tres riscos a personalidade e os hábitos de cada un dos habitantes daquel enterprise xeriátrico: Tere Holmes pedindo ao mordomo humanoide o costumado gintonic de lários, Vapin a agachar aos outros as dentaduras, Constance tratando de nos concienciar dos direitos das minorias vulcanianas e saturnianas, Ti obstinada en que o cadeliño cibernético comese liscos de xamón...
Cando a noite porfin escapou da taverna por un camiño de baldosas amarelas, resultou que nos divertíramos tanto que até pensei que a suposta caréncia de cerebro, valor e corazón era, como no conto, produto exclusivo da miña estupidez.

Primeira fase

Quedo para os viños con Ti, Estridente, Constance e Vladimir, e a noite claramente se organizou en duas fases. Na primeira, mentres elas falan de roupa e de cousas apenas murmuradas que me resulta imposível comprender, os homes tendemos pontes: que me parece o playback, ese chunda-chunda gravado que usan alguns ambulantes para abrigar a música, que penso dos que empalman o Canon catro e cinco veces como se estivesen nun karaoke, que opino dos que só queren diñeiro fácil ainda traicionando o espírito da música. Tiven que confesar que nunca se me pasaran pola cabeza tais cuestións.
Acabamos falando do ensino, e sorprende-me ve-lo tomar café tras café mentres me fala do curriculum ruso e das condecoracións: el mesmo foi medalla de prata na secundária, e hai pouco a sua mai nomearon-a algo asi como a profesora máis popular do ano en Rúsia. Agora que ten a nacionalidade, Vladimir pensa en convalidar a titulación, pero non ten ainda claro se para entrar nunha orquestra ou na docéncia.
Marchou cedo (ao dia seguinte tocava nunha boda), e cando se despediron, o bico a Constance foi breve, tímido, case inapreciável.

Convocatória

Lume Nunca Máis. Paremos o terrorismo incendiário. Por un cámbio de rumbo nas políticas para os nosos montes.

Con este lema, a Plataforma Nunca Máis convoca unha manifestación o Domingo 20 de Agosto, ás 12'00, en Compostela.

Eros & Thanatos

Rebusco polas estantes da biblioteca e collo Morte en Venécia, a película. Miro as suas viciñas e non vexo máis que mortes variadas: no Nilo, entre as flores, dun ciclista, e dun viaxante.
Tamén están A morte tiña un prezo e A morte senta-vos tan ben.
Morrendo tamén eu, pero de fame, vou xantar ao árabe con Vapin e Ti. De camiño, cruzo a Constance e Vladimir, que non me ven.
Diante dunha sopa fria de melón, Ti confirma que empezaron a saír hai poucos dias.

Voluntários

(cartaz: aduaneiros sem fronteiras)

900-400-800

Non preguntes que pode facer por ti o teu país,

pregunta que podes facer ti por el...

Overbooking

Quedo con Ti para o café antes de que vaia a traballar: está de mal humor porque desde hai dias ten a casa invadida de parentes importados.
É o de todos os anos (comidas a desoras, muito traballo e pouca axuda dos invitados, visitas turísticas, xantares e ceas fóra da casa, e unha morea de corpos sen alma callados nos sofás, desputando o mando a distáncia, vagando pola casa, entrando e saíndo sen lóxica aparente).
Pero este ano a cousa vai a pior: onte desembarcaron ainda máis parentes que ela non invitou; para acomodá-los a todos entre as duas casas, a mai de Ti e a cuñada argallan unha distribución que pasa precisamente por desaloxar a Ti da sua própia cama e transplantá-la ao sofá do salón da sua mai, porque o dela está xa ocupado.
Erguendo o café con xelo e coa ollada firme, Ti pon a Deus por testimuña de que nunca lle volverá suceder isto.

Lume Nunca Máis!

(aduaneiros sem fronteiras)

Recibido via móbil:
Lume Nunca Máis!
Concentracións Mércores 9 de Agosto ás 20'30 h en Compostela: Praza de Cervantes. Vigo: Príncipe (diante do MARCO). Pasa-o

Causas

Da xenialidade de Forges á total imbecilidade doutros...

Catástrofe

De pouco serven agora os lamentos e os reproches: Galiza arde na peor vaga de lumes de que hai memoria; as noticias que chegan dos catro pontos cardinais son desoladoras e encollen o corazón de pena e de vergoña.

Multa

Polis está de sorte: non lle retiran os pontos do carné porque até Setembro non entra en vigor para as multas dos municipais; conta-mo esta mañá desde o aeroporto, case cun pé na esqueira das vacacións.
Tamén me di que de pagarmos a multa a escote, nada, que a multa é del e que a comparte se lle dá a gana.
Pois mui ben: teño a conciéncia tranquila.

Como

Como adiviñar onte ao serao que a noite ía rematar coma o rosário da aurora, mellor ainda, coma unha comédia híbrida entre Berlanga e Billy Wilder?
Como xustificar que Polis collese o coche despois de deixar exaustas as reservas de cervexa da cidade, máxime cando eu só bebera un par de cañas e dous litros de auga mineral?
Como explicar que non levásemos o cinto de seguridade posto?
Como contar que nos metemos co batmóbil por unha rua peonil do centro, tan só porque nos deu a gana e por aforrar cen metros?
Como imaxinar que o coche dos municipais ía pasar precisamente por ali e a aquela hora, de retirada para o cuartelillo, e que sen vontade nengunha dos gardas nos fósemos meter nas suas redes?

Balance: 600 eurazos de multa, 6 pontos menos no carné, posível retirada do permiso (non depende de nós, iso é cousa de arriba, dixeran os amáveis axentes cando nos deixaron ir), e unha amoestación ás 4 da madrugada na comisaria.

Delfos

De regreso de levar a nena de volta a Manderley, fago escala en Delfos para xantar con Aurora; deixo o coche no aparcadoiro de costume e vou polas ruas de peregrinos e turistas maldicendo da calor que me ensopa a camisa.
Aurora espera por min na terraza de arriba, xunto á Parra, e leva posto un vestido branco de algodón e ese entusiasmo que contáxia; tan delgada e co pelo recollido atrás parece a mesma que hai anos esperava por min naquela mesma praza, no poial baixo a placa do Batallón Literário. Non o digo porque é ela quen o di, irónica, cando se ergue ao ver-me entrar: Non te equivoques, que nosotros los de entonces ya no somos los mismos.
Indo para a Rua de San Pedro mantemos a ficción amável, pero é evidente que a felicidade xa non está para nós nesta cidade-decorado: nas cañas do Suso e o Sixto, nos bocatas do Coruña, no viño do Juventud ou no licorca do vello Fucolois, naquelas noitadas de tumbadioses pola zona nova e sesións de espiritismo na casa de Tere Holmes.
Ao pasarmos pola Porta do Camiño, Aurora sinala a que foi a sua xanela; desde a rua pode ouvir-se regatón onde antes voavan cien gaviotas. E antes ainda deus sabe que, querida Aurora, digo-lle, xa sentados, mentres esperamos pola comida. Lonxe da vista o escenário onde moceamos, a conversación deixa a saudade e vai para temas reais: falamos dos fillos e pais respectivos, da sua boda (dá-me nun sobre várias fotos da cerimónia, en duas delas saímos Alícia, Mortadelo e eu mui elegantes), de hipotecas e pisos recén comprados, do traballo. Pasamos revista aos coñecidos mentres unha prata de pementos de Padrón sobe a temperatura daquela mesa, botando por terra o dito: case todos pican, furiosamente ademais, e temos que pedir outra cesta de pan para apagarmos o incéndio.
Nestas estamos cando me tocan no ombro: Tadsio ten o detalle de vir-me saudar e dicer-me que me atopa máis delgado e que está cuns colegas en tránsito para Catoira, cuxa festa vikinga pon polas nuves.
Nen unha palavra sobre Polis. O corazón ten motivos que a razón non entende, di Aurora cando llo conto.
Pero en realidade onde están os tais motivos, no corazón ou na pirola?
Anda, vamos a pola tortilla...

Agosto

Non, non me fun de vacacións, ainda que o puidese parecer, nen o negócio está fechado por Agosto, ese deserto...
Ocorre que a actividade baixou en picado e a desídia aumentou alarmantemente, de maneira que os dias deron en suceder, todos case iguais, luminosamente opacos, inzados de cousas domésticas sen nengun brillo: ergo-me cando a miña filla toca diana para afrontar a guerra diária do almorzo entre parapetos e trincheiras de torradas e colacao; logo trato de manter-me en forma: practico o ironing con saias e blusas diminutas, a caza da nena que non quere vestir-se, a maratona para darmos saído a unha hora aceitável, o levantamento de pesas cando a levo no colo para a cama.
Xantamos case todos os dias na dos meus pais, e pasamos polas tardes tanto tempo nos parques infantis que empezo a considerar algun deles unha prolongación da nosa própia casa. Ali sentado, á sombra dos pradairos, leo e recibo as visitas: conta-me Vapin como van as cousas familiares, como se disolve unha sociedade de gananciais e como se solicita unha pensión de viuvez; coa miña irmá escollo os azulexos dos baños, a cenefa da cociña, o prato da ducha; mentres vixio os movimentos da miña filla, Ti fai o própio coa imobilidade do seu pai na cadeira de rodas ao tempo que me mantén informado das idas e vindas e as histórias do akelarre.

En defensa do Parque

Eu xa asinei, e ti?

Pésame

A espera terminou: o pai de Vapin morreu, consciente e rodeado dos seus; docemente ao parecer, segundo nos conta o própio Vapin no vestíbulo do tanatório.
Ti, Nican, Cris, Tere Holmes e eu estamos a este lado do rio de siléncio que corre sempre nestas ocasións; ao outro lado están, como nunha illa de tristeza, unha muller de pelo branco e os seus fillos, dous deles amigos nosos, para os que non hai consolo.

E en todos, a mesma perplexidade perante a morte, como no princípio dos tempos.

Ignición

Recén saído dun cruxol, de pasar dias sobre unha grella, dunha forxa, do máis ardente dos infernos, dos altos fornos nos que se funde o aceiro, do interior dun volcán en erupción, asi regresa Polis do seu finde na praia.

Non direi que percebin a calor do seu corpo incandescente através da porta cando me abriu, pero ben podia ter sido; na cociña, mentres lle paso toallas molladas para arrefecer o lombo, Polis conta-me que esqueceu levar a crema! que pasou horas a dar-lle ao patin no mar e ao volei na area, todo por seguir-lle o xogo a un tipo que resultou ser hetero!

Muitas toallas molladas despois, cando aparecen as primeiras bochas no lombo e a dor de cabeza, consigo que a antorcha humana venza a vergoña e imos ás urxéncias: Doutor House, non se che ocorra falar-me agora de melanomas, di ainda tras o martírio de poñer a camisa.

Rerum vaginarum

Como todos os Veraos, son vítima do descontrol que provoca non atopar hora de me ir para a cama.

Sábado sucedeu igual: a noite antes, ao voltar da rua, descubro que non teño sono, asi que vou para a tele ver unha peli tediosa e en pésima conservación; canso dela, e como sigo sen sono, vou para muito mellores eidos. Rio e desfruto, pero deito-me ás 3; ergo-me ás 9 e paso o dia inteiro dando voltas baixo a calor da casa en penumbra; despois de xantar teño que facer a sesta: duas horas, muito máis do que recomendan os médicos, pero é que soa o móbil e do outro lado está Ti para saber a que hora quedáramos.

A nengunha, digo; teño preguiza de duchar-me, de vestir-me, de atravesar o forno para reunir-me na Cova con ela e outras tres (hoxe Vapin está co pai, Polis vai na praia), de violar outra vez a dieta, de... pero Ti traballa-me con elocuéncia e aceito con desgana.

Aló vou, lentamente pola rua encosta, sen sospeitar que asistirei a unha interesante mesa redonda sobre o mundo da vaxina.

Con efeito: nada máis chegar, Lura (esa barbie a tamaño natural) proclama que está coa regra e enumera todos os síntomas: leva todo o dia deprimida e chorando pola casa, doen-lle os riles, está irritável, ten os peitos inchados, rebenta-lle a cabeza... Estridente rebusca polo bolso (vai pondo sobre a mesa mil cousas) e pasa-lle un blister con comprimidos: toma, xa non me fan falta, eu terminei onte con ela. Lura parece que se ofende porque ovulan á par desde que volveron de vacacións, e Estridente, antes de erguer-se para colocar-lle a Lura as tiras do top (por outra parte, todo un traballo de precisión), parece que se desculpa por ter-se adiantado.

Mentres busco algun tema de conversación menos xinecolóxico, Ti proclama que hai dous anos que pasou a menopáusia, e agora é completamente feliz desde que descubiu certa crema lubricante: a sequedade era o pior, notava como un cartón, era terrível... Daquela asoma a envexa nas palavras de Constance, non ter que preocupar-se polos retrasos, ela que vén de sobreviver ao susto de duas faltas.

Até aí vou pasando sen pena nen glória: náufrago entre óvulos, menstruacións e outros fluídos, collido ao meu cigarro como a un leño e tomando a miña caña, miro para outras mesas en que os temas parecen non ser tan militantes.

Daquela Lura repara en min, o estraño: Espero que te agóbies coa conversación. Respondo-lle que non se preocupe, que estiven casado e que nada me é alleo. Mira que teis sorte, cabrós, e nosoutras a pringar cada 28 dias...!

Egocentrismo

En dias de tan pouca actividade, nada mellor para encher o tempo e reforzar o ego que un deses testes que periodicamente percorren o blogomillo, en concreto un que pesquei da blog do Nadador, e ao que espero se sometan os blogueiros aludidos. Velaqui vai:

Que hora é?: As seis menos vinte e tres.
1. Nome Completo: Kaplan, para servir a vde. (deixemo-lo asi).
1. Alcumes? papá, profe, neno, tio, señor, mira, oes, fillo...
2. Por quen che puxeron o nome? Por meu pai.
4. Signo Zodiacal: Escorpión (sinto-o, non puiden escoller).
5. Tatuaxes: Nengun (no software hai centos, pero non se ven).
6. Amaches tanto a alguén como para chorar? Por suposto que si.
7. Estiveches nun choque de coches? 2 veces, unha delas guiava eu.
9. O vaso, meio cheo ou meio vacio? Depende do vaso e o momento.
10. Cor favorita de roupa interior: Dá-me igual se é discreta.
11. Número favorito: O 7, no seu defecto o 4.
12. Cor favorita: Azul.
13. Supersticioso? Manias teño, como calquer.
14. Tipo de música de preferéncia: Jazz e blues, sobretodo.
16. Flor: A lavanda. E receando muito direi tamén o íris.
17. Última visita ao hospital? Hai 6 anos, cando nasceu a miña filla.
18. Como te ves en dez anos? Teño embazada a bola de cristal.
19. Que cambiarías da tua vida? Muitas cousas, como todos.
20. O primeiro que pensas ao espertar: Que grande é esta cama...
21. Que hai na parede da teu cuarto? Láminas de Van Gogh e Chagall.
22. Persoa que talvez non conteste este post: Alícia.
23. Persoa que seguro responde: X, Cláudio, Nona e Neofisiologus.
24. Quen che gustaria que respondese? Eles, por exemplo.
25. Que dirias a alguén e non te atreves? Non me atrevo...
26. Deporte favorito: Viver, o que requer maior resisténcia.
27. Tímido ou extrovertido? Extrovertidamente tímido.
29. Gusta-che ler? Si, claro.
30. Falas algun idioma? Non sempre o que a ocasión requer.
31. Pasatempo favorito: O encrucillado branco de El País.
32. Praia ou montaña? Montaña, dado que ódio a praia.
33. Coleccionas algo: Pequenas histórias inverosímeis.
34. Tes algunha fóbia? As arañas, todo o mundo o sabe.
35. Cando foi a última vez que choraches? Non hai muito.
36. Gusta-che a tua letra? Si, claro, é a miña letra.
37. O pan gusta-che con que? Con todo, pero está-me vedado.
38. Sendo outro, serias teu amigo? Tardaria en coller-me cariño pero si.
39. Tes un diario de vida? Esta blog é unha prova irrefutável.
40. Es sarcástico? Pouca cousa, o necesário e saudável.
41. Saltarías en bungee (puenting)? Non.
42. Cereal preferido? O que foi moído, amasado e cocido: o pan.
43. Desatas os zapatos ao sacá-los? Para atá-los cando os poño.
44. Cres que es forte? Non: son teimudo, iso si, e paciente.
45. O teu xelado favorito? Mataria polo de tiramisu.
46. Canto calzas? Un 44.
47. Roxo ou Rosa? Vermello en todo caso.
48. O que menos che gusta de ti? Son ciclotímico, está todo dito.
49. A quen estrañas muito? Á miña filla.
51. A cor de pantalón e zapatos que tes postos? Estou descalzo e sen pantalón.
52. O último que comiches hoxe? Froita, un pexego.
53. Que estás a escuitar neste momento? Música.
54. A última persoa coa que falaches por teléfono? Tere Holmes.
55. Trago favorito? Cinzano bianco con xelo e limón.
56. Deporte favorito para ver por tv? Nengun deporte.
57. Comida favorita? As de Inverno (callos, cocido, legumes, esas).
58. Película de terror ou final feliz? O zómbi e a vampira casan, son felices e comen perdices.
59. Última película no cine? Asterix e os vinkingos, coa nena.
60. Dia Favorito do ano? Nengun especialmente.
61. Inverno ou verao? Un inverno seco e frio.
62. Bicos ou abrazos? Abrazos, pero os bicos tampouco están mal.
63. Postre preferido? As filloas da miña mai.
64. Onde é o máis lonxe que estiveches da tua casa? México.
65. Estiveches namorado algunha vez? Creo que si, non o xuraria.
66. Arrependeches-te algunha vez dalgo? Case todas as semanas.
67. Cor de ollos preferida: Indiferente.
68. Nome de rapaz e rapaza favorito: O dos rapaces e rapazas favoritos.
69. Fumas? Recoñezo que si.
70. Condóns de laranxa ou limón? Incoloros, insaboros e inodoros.
71. Sexo con amor ou sexo con morbo? Sexo.
72. Usas algunha muletilla? A ver... si, vamos a ver... a ver a ver...
73. Tes algo pendente de facer? O resto da miña vida.
74. Un momento especial na tua vida: Cando nasceu a miña filla.
75. Es feliz? Razoavelmente, creo que o teño sido.
76. Que hora é agora? As seis e dezaoito.

Construción

Como ía eu supor que a visita á nova casa en obras abriria a caixa de Pandora?
Desde hai tres dias estou nunha agonia por culpa dos azulexos dos baños, por culpa da ducha, pola cor das paredes, devido á falta de comunicación entre o amargado que me atende na construtora e o encargado da obra, que directamente me ódia.
Á miña volta rivalizan familiares e amigos, que me abouxan cos seus consellos. E isto, señores, non fixo máis que empezar.