Intrusa

 Na prensa, atopo que un xaponés de 57 anos, intrigado pola desaparición de comida na cociña, instalou unha cámara oculta e descubríu que unha muller vivía nun armario da casa había meses, segundo informa a prensa local nipona.

A intrusa, que gardaba nun armario que non se utilizaba un colchón e varias botellas de auga, deambulaba pola casa mentres o propietario, un desempregado da cidade de Fukuoda, estaba fóra; ao recibir no móbil as imaxes que a cámara gravaba na casa, o home chamou a policía, que se presentou e atopou a muller.

Apesar das escusas presentadas, e de asegurar que non tiña onde vivir, a pobre invasora foi detida.

(Deus, que boa historia se houbese un bon autor para contala, proclamo)

Pollack (1934-2008)

Fixo o mundo un pouco mellor, as películas un pouco mellor, e mesmo a cea un pouco mellor... (George Clooney dixit)

...nada máis, pero nada menos.

Premio

Con imperdoable retraso, entéirome de que Noemí Pastor, a impecable reitora do estupendo Boquitas pintadas, vén de conceder ao blogue deste que conta o premio Brillante, cousa que me conmove e que agradezo até a xenuflexión.
Para acadar o premio, son sen embargo precisas algunhas condicións, como facer públicas as regras e premiar outros sete blogues brillantes, enlazalos desde aquí e enviar heraldos a cabalo dos ventos cibernéticos aos respectivos nominados antes de poderme aconchegar no meu tobo non tan escuro, pensando un novo post mentres o brillo do galardón atrae lectores náufragos ás costas de Ithaca.
Así pois, e coa solemnidade requirida, The winners are Peke, Cesare, Willy, Queue Bleue, X de Esmelle e Fisiologus por seren autores dos blogues irrenunciables que visito cada día desde hai anos; o sétimo premiado é Luís Galego, recentemente descuberto pero xa indispensable.

Eurovisión

Para a velada desta noite, que con certeza vai ser memorable como poucas, confirman asistencia o señor e a señora Polis, e, se consegue arranxar no último momento unha carambola de quendas no laburo, tamén Teddy.
As botellas arrefecen xa na neveira, a aspiradora está a medio camiño de chegar á meta, os baños refulxen como os chorros do ouro, e só resta unha última viaxe ao supermercado.
Como contribución ao debate nacional, engado ao post un achado incomparable procedente das adegas do youtube.
Escoiten, xulguen e perreen, pero con discernimento: http://www.youtube.com/watch?v=SS058r2ciGE

Vaia tropa!

O mellor, sen embargo, a manifa: as dúas Españas do PP convocadas por móbil diante do 13 rue do Percebe. Indignadas señoronas, todas farrutx e prada, parecían querer guindar ao novo rompespañas e os seus secuaces os pedrolos brillantes dos aneis, aínda que para iso escangallasen mechas e cardados.

40 anos despois, aínda vai ser certo que baixo os adoquíns da rúa está Marina d'Or.

Parte meteorolóxico

Baixas presións: Pásanme unha listaxe das marcas que usan ou non negan usar tranxénicos. Wrigley's, que hai anos obriga unha pobre viúva a elaborar sen descanso os meus caramelos favoritos, está entre esas diabólicas marcas.

Borrasca: O dietista Montignac, que antano odiaba sobre todas as cousas o azúcar, dirixe agora o dedo acusador contra o aspartamo; en dez anos, afirma, estará prohibido porque cada vez máis estudos o relacionan co alzheimer. Como non podía ser doutro xeito, os meus benqueridos caramelos tranxénicos conteñen aspartamo para parar un tren; unha vez abandonado polo azúcar, pola sacarina (daba cancro, parece), agora tu quoque, aspartamo?

Marusía a forte marusía: As turbulencias desta desaceleración acelerada que vivimos terán os días contados, pode o ministro dicir canto quixer, pero desde hoxe o euríbor canta, máis que chulo, empoleirado no seu 5%

Prozac

Haddock está feliz, para alén do prozac que toma cada día.

Segue a desfrutar da fresca independencia que aínda lle parece infinita, pero non desa pavorosa independencia dos divorciados que cren que o planeta mudará a órbita por se poñeren a dieta, por pintaren as canas ou por compraren un cochazo que lo flipas.

A liberdade, cóntame Haddock por móbil, segue a habitar no tobo que aínda non coñezo; segundo parece, máis habitable agora a forza de ikeas, aínda que definitivamente sen televisión, só coa radio marcando as horas camiño dos Venres.

Pero a soedade élle moito menos; conta Haddock que alguén empezou a abrirse paso na súa vida intencionadamente pouco amoblada, que ela traballa fóra, que se ven os fins de semana alternos (cando a nena de Haddock non está); pero tamén conta que foi alumna del no seu primeiro curso na Comarca e que el lle leva varios anos, tal vez doce. Nunca o ablativo absoluto deu tanto xogo e a tanto prazo, broméolle chegando ao portal e antes de que me pregunte que tal eu. Eu?

Pois ben, grazas.

Gústame/non me gusta

Cada ano mando aos meus alumnos de ESO que dobren un folio pola metade para durante un fin de semana escribiren a listaxe das cousas que lles gustan e as que non lles gustan; deben procurar, ademais de coidar redacción, vocabulario e ortografía, que o resultado sexa sincero, simpático e intelixente. Mañá, luns, veremos o resultado.

Pero onte pola tarde, por facer un experimento, pedinlle o mesmo á miña filla que, media hora despois de botarme do seu cuarto, me entregou a seguinte listaxe:

GÚSTAME: ir descalza pola praia; ler libros de aventura e de misterio; ver películas de Charlot apalancada con papá no sofá; escoitar música divertida e bailar coas miñas primas; comer espagueti con mamá; as clases de inglés de M.; as bolboretas e as flores; buscar países no globo terráqueo; debuxar flores e princesas inventadas; as lentellas de papá.

NON ME GUSTA: os tomates de calquera tipo; a misa; a xente superpesada; a clase e a profe de ximnasia; Roi.

Blogues pola Lingua

Este blog e o seu autor rexeitan os ataques que está a recibir o galego e apostan por estender o uso da lingua galega en Internet.

Igualmente, adhírense ao manifesto da Mesa pola Normalización Lingüística e chaman á participación na manifestación do vindeiro domingo 18 de maio en Compostela.

Traslados

Onte, por fin, os traslados.
Como desta vez non concursaba (por preguiza, porque teño poucos puntos para optar a nada, porque me asustou un pouco abrir outra porta ás mudanzas, porque tampouco estou tan mal aquí e a mellora non sería, quizá, moita...), puiden revisar as listas como se estivese asomado a un balcón; igual que fóra diluviaba sen que fose comigo.
Repítese un ano máis a historia épica de sempre: a dos profesores coñecidos a quen o azar envía no seu primeiro destino, como pioneiros, a eses lugares dos catro puntos cardinais cuxos nomes, aos pronuncialos, case lle acordan a un idéntica sensación remota e aventureira que Katmandú, Eldorado ou as mesmas fontes do Nilo.

Autobombo

 180 x 2'40=432€

Descúlpeseme se esquecín facer a auto-homenaxe o pasado Domingo, cando os números eran máis redondos e dados ás efemérides, pero un non ten xa a cabeza de antes, e é mellor facer as cousas tarde que nunca.
Ademais, así podo comunicar que non fago só a travesía: se antes subira ao carro Tere Holmes, agora é Polis quen se apunta.

Crime e castigo

Algunhas veces, son uns os que cometen o crime (non iren a unha folga que consideran xusta, por exemplo) e outros (eu, sen ir máis lonxe) os que sofren o castigo de escoitarlles os máis variados pretextos.

Primeiro, durante o recreo, mentres tomamos o café do arrepentimento, fártome de que as miñas contertulias habituais me feliciten e a seguir me enchan os ouvidos con desculpas como copiadas dos seus alumnos; non sei se isto as retrotrae ao tempo do catecismo ou antes aínda, á mesma fase anal, pero é penoso ouvirlles que unha se xubila para o ano, que outra está a pagar unha hipoteca (seguramente, a única do país que a paga), que estoutra vai cambiar a cociña dentro de tres meses ou que a esoutra lle parece que as folgas non conseguen nada, e neste plan.

Despois, pola tarde, na porta da escola da nosa filla, a miña ex confésaseme mentres os coches refulxen ao sol tras o último chaparrón esperando o soar do timbre; dime que se non foi á folga é porque un compañeiro sindicalista lle dixo que non valía a pena, que todo estaba visto para sentenza, e que non había folga que parase á conselleira. Agora laméntaseme para matar o tempo e espera a absolución preguntándose se non a botarán do sindicato.
Como a nena vén xa a correr cara a nós, coa mochila con rodas case voando polo patio, só lle respondo que non se preocupe, que non creo que a expulsen; que todo o máis lle quitarán os puntos para a cubertería e a deixarán sen a felicitación do 8 de Marzo.

Motivo

Por se fosen poucos, hai xa un motivo máis para me largar de Telefónica.

Peso

Vou cerrando o círculo. Primeiro dixéronmo algunhas miradas, que non palabras, con esa insistencia desesperada e muda que ás veces poñen os seres queridos para estas cousas.

Despois foron Polis, Encantador, Queen e até a miña filla, que me di que estou embarazado, adormecida sobre os meus untos mentres vemos unha peli. Agora son a proclamalo algunhas camisas, que tiran por diante na botonadura, e hoxe mesmo a báscula, implacablemente.

Caña a caña e petisco a petisco, é evidente que non só recuperei senón que até rebasei todo canto lastro perdera hai dous anos, e a desculpa do tabaco non se sustenta xa.

Hai que mudar a tendencia, de raíz, e o antes posible, ou acabarei rebentando as lorzas!

Folga

Unha conselleira presuntamente de esquerdas, co seu equipo de asesores, pedagogos, profesores liberados e demais que forman parte dun goberno que presume de progresista, anda a facer equilibrios para dar encaixado, por primeira vez na historia, a asignatura de relixión católica no 2º curso de Bacharelato, en lugar de facer o posible por que desaparecese dunha vez por todas dun ensino que debería ser de calidade e laico.

Como o horario non é elástico, para conseguir o anterior e reforzar as optativas, cómprelles quitar horas doutras asignaturas, como a Filosofía, a Educación Física (que perde presenza nun 50%) ou a Historia, que non só reduce clases senón que aumenta o temario.

Por todo isto respondín á convocatoria de folga e mañá non irei traballar; quedarei na casa, pero non tranquilamente senón rosmando e maldicindo dunha conselleira e un equipo aos que, polo menos indirectamente, puxen eu aí votando o partido co que están coaligados.

Maldita sexa!

Dicionario

Como podía saber eu que o máis usual dicionario escolar galego non recolle a entrada cunicultor, que salta sen reparo de cuneiforme a cunilingus, como me di, pasando o índice arriba e abaixo pola páxina, un alumno ao que seguen outros que tampouco atopan a palabra.

Ao parecer, isto ponos tan tristes que ningún le máis nada: non hai risos nin picardías nin miradas cómplices entre eles mentres lles falo de criadores e granxas, de tristes coelliños encerrados en gaiolas.

Enjut@ Mojamut@

Polo blogue de Noemí Pastor chego ao meme de Enjut@ Mojamut@, que tenta coñecer mellor o universo feminino ou o masculino ou ambos (non estou aínda moi seguro) na Rede. Sexa como for, paso a respostalo ipso facto:
Voz en off> Cantas horas ao día de media pasas conectad@ a Internet?
Enjut@> Son moi inconstante tamén nisto; algúns días a conexión é de só uns minutos, pero outros por contra paso enganchado moitas horas. Diremos que unhas tres ou catro de media, por dicir algo, e creo que acertaremos.
Voz en off> Cantas contas de correo tes?
Enjut@> Catro (a desta blog, a do msn, a de flickr e a do traballo; vaia, e unha máis de Latinmail, que non conta porque aínda que segue en órbita, hai anos que non lle lembro o contrasinal).
Voz en off> De cantas redes sociais es?
Enjut@> De ningunha.
Voz en off> Que che gusta máis para te expresar: o blog, o wiki, flickr ou twiter?
Enjut@> O blogue, con diferenza. A anos luz, flickr, onde colgaba fotos once upon a time. O resto, confeso que nin sei o que son.
Voz en off>Cantas blogueiras coñeces persoalmente?
Enjut@> Só coñezo unha.
Voz en off> Cantas blogueiras les habitualmente?
Enjut@> En realidade leo entre 25 e 30 blogues, independentemente do sexo dos seus autores; deles, 7 están escritos por mulleres.
Como se espera que responder o meme será útil a alguén, e non estou moi certo de telo respondido ben, propoño que o respondan a QB e X de Esmelle.

Meme de estouciar

Respondo xa o meme de estouciar, o das alegrías ou alivios, o meme que arrastro como unha sombra desde que a QB, esa armadanzas, me invitou a esmaghar toxos, e que fun deixando deixando, pero que de hoxe non pasa.

Así pois, os meus nominados son:

1. Queue Bleue: porque amor con amor se paga, pero sobre todo polo pelo roxo que o seu avatar insinúa; teña por certo, midons, que esas son palabras maiores.
2. X de Esmelle: non hai avatar, pero supóñoa morena, estable, organizada e constante, o que a fai irresistible tanto para aquelar fluídos como para pasar unha noite colléndolle as mans, mirando estrelas.
3. Césare: Intercambiar conversa e pirolazos co autor do mellor blogue do blogomillo ten que ser, sen dúbida, algo moi estimulante.
4. Plattdorf: Polos vellos tempos e aquelas crónicas desde Berlín.
5. Non hai máis nominados porque, de momento, o número 5 non ten o forno para moitos bolos (aí o deixamos).

Vellos

Escoito na radio que Italia se está a converter nun dos países con máis vellos do planeta; tamén que as cifras de vellos pillados in fraganti mentres roubaban nos supermercados se dispararon na última década porque moitos deles han de sobrevivir con menos de 500€ ao mes.

Por iso rouban comida.

Nas grandes superficies din que os vellos que pillan o que rouban é latas e pacotes pequenos, sempre os máis baratos ou os que están en oferta.

Así, explican os xerentes dos supermercados ao xornalista, os vellos tentan aplacar a conciencia para non sentiren remorsos.

Heston

Disque un envelleceu cando vai a máis enterros que bodas, ou cando lle interesa máis a páxina das esquelas que a dos deportes por exemplo.

Por iso, para que non pareza que a este humilde servidor lle sucede o mesmo, non hei de falar esta vez da morte do fillo do muiñeiro que, salvo das augas e enviado inxustamente ás galeras, se levantou contra unha tiranía de primates, sufriu desterro, loitou contra pragas, revolucións, sismos e atépapas, e que, no agocho cálido dunha butaca de cine, nos fixo soñar a todos.

Cando pase algún tempo non haberá sombra que lle escureza a figura, como sucede cos heroes das epopeas.

Apagón

Hoxe non apaguei, finalmente.

E non por me esquecer ou por non me parecer interminable unha hora enteira á lus do candil, man sobre man.

Empeza a sublevarme tanto rollo guai, tanto lamento institucional e tanta pedagoxía progre a min, que separo o lixo, que teño lámparas de baixo consumo por toda a casa, que fecho a billa ao lavar os dentes, que cargo a tope lavadora e lavapratos, que non uso o wc como papeleira, que desconecto o cargador do móbil se non o uso, que na compra evito bolsas e envases, e que non me deito sen asegurarme antes de que a tele está completamente apagada.

E como non vexo sentido a saltar unha cea para xustificar a vidorra que nos pegamos todo o ano, creo que por esta gañei o dereito a non apagar durante esa hora.

Widmark

Richard Widmark (1914-2008)

Psicópata, detective, cowboy, gangster, fiscal militar.

My friends, o tipo máis duro a este lado da pantalla

is dead.

Candidatas

Supoño que como evocar o océano á vista dun vaso de auga será imaxinar o trafego da vida da candidata Clinton a partir da vida da miña amiga concelleira (e agora ex-candidata), pero non deixo de pensalo cada vez que lle soa o móbil na cervexaría en que nos atopamos e ela fala de senadores, de eleccións anticipadas, de subministración de augas e doutras cousas que non entendín.

Cada vez que colga descúlpase e saca un cigarro, e entretranto pregunta pola nena, que agora vai na procesión cos avós e a súa invitada, e por Vapin e o embarazo de Estridente: póñoa ao día, non só do aborto senón tamén de que agora viven xuntos no piso del, e de que lles vai ben, segundo Ti lle contou a Tere Holmes, e Tere Holmes me contou a min hai uns días por teléfono.

Chovisca e o vento arrebólanos os abrigos camiño da casa, do tobo que quere coñecer e percorre, esquivando bonecas e puzzles e menaxe de cociña de xoguete, case (vou ser malicioso) como se o inaugurase, lástima de fita branquiazul, lástima de himno.

Aínda lle soa o móbil un par de veces antes de marchar, a última xa cun pé no ascensor, e facerme prometer que un día destes a irei visitar e xantarei con ela; xúrame, sorrindo, que a cambio terá o móbil desconectado toda esa tarde.

Semana

Hai unha semana que este tobo se converteu nunha casa de turismo urbano con encanto: xentes dos dous sexos e todas as idades buliron até onte por todos os cuartos, ocuparon todas as camas, estenderon a impedimenta por dormitorios e aseos.

Houbo nenas que rifaron á volta da mesa por que lugar ocuparían nela; houbo vellos amigos que fiaron confidencias co anfitrión até a madrugada, as nenas durmindo, e houbo amigas en descanso post-electoral que fixeron, coma oráculos, predicións políticas a medio prazo.

Tías, pais, cuñados e algunha sobriña tamén houbo que acudiron a almorzar, xantar ou merendar un día ou outro, coñecer o tobo, ou simplemente a buscar algunha película.

Houbo, en fin, danzas de maletas corredor adiante, combates sempar con teimudos colchóns inchables, e todo un ronsel de cousas esquecidas (debuxos, diademas e gomas para o pelo principalmente, algún ioió) cando uns e outros foron marchando.

Como resultado, ateigados están o lavadeiro con roupa que precisa ser lavada, e o caderno das notas con cousas para seren amasadas, e deus mediante publicadas, nos próximos días.

Resaca

O día despois.